Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 sierpnia 2016 r. sprecyzowanym następnie pismem z dnia 8 września 2016 r. J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratury Rejonowej [...] w W., która oddala zażalenia i pisma procesowe skarżącej "pod pozorem przekroczenia terminu", a pod pismami tymi podpisują się Z-ca Prokuratora Rejonowego P. T. oraz prokurator A.D..
W piśmie z dnia 4 października 2016 r. prokurator Prokuratury Rejonowej [...] podał, że na podstawie art. 7 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu bez nieuzasadnionej zwłoki przedmiotowa skarga została zarejestrowana na numerem [...], a akta sprawy [...] zostały wraz z przedmiotową skargą przekazane zgodnie z właściwością do Sądu Okręgowego [...] Wydziału Karnego-Odwoławczego celem rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa
Treść wniesionej do Sądu skargi prowadzi do konstatacji, że skargę tę, wniesioną na bezczynność Prokuratury Rejonowej [...] w W., która oddala zażalenia i pisma procesowe skarżącej "pod pozorem przekroczenia terminu", należy jedynie uznać jako skargę wniesioną na działalność organu niebędącego organem administracji publicznej, a więc za skargę wniesioną w trybie art. 227 kpa, bowiem prokuratura nie jest organem administracji publicznej, lecz powołana jest do ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności, co wynika z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 177). Prokuratura Rejonowa nie jest organem administracji publicznej, która wydaje decyzje, postanowienia, bądź inne akty z zakresu administracji publicznej. Jej działalność nie podlega więc kontroli sądów administracyjnych.
Zatem wniesiona skarga nie dotyczy rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej, które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z art. 227 kpa wynika, że przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie nadzoruje tej działalności organów administracyjnych, gdyż stosowanie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kontroli sądu administracyjnego w postępowaniu uregulowanym ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższa procedura skargowa ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego, kończącego się czynnością materialnotechniczną w postaci zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Forma tego załatwienia nie stanowi żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy, dlatego też na czynność tę nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tego powodu powyższa skarga nie przysługuje także na bezczynność organu, bowiem zakres skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy, w świetle których zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.
W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.