Uzasadnienie
W piśmie z dnia 13 lipca 2015 r. T. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy K. w rozpoznaniu wniosku z dnia 10 czerwca 2013 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie o eksploatacji budynku [...] o obsadzie [...] szt. ([...]), na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w O. gruntów wsi M. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podał, że w dniu 3 marca 2014 r. skarżący złożył zażalenie na przewlekłość, które Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] uznało za uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału aktowego wynika, że w piśmie z dnia 3 marca 2014 r. T. P. wniósł do Wojewody [...] skargę na podstawie art. 227 kpa, na Wójta Gminy K. i Radę Gminy K. Skarżący wezwany do sprezycowania skargi, w piśmie z dnia 31 marca 2014 r. wyjaśnił, że powyższą skargę należy traktować jako skargę wniesioną w trybie art. 37 kpa na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy K. postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaś postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] uznało powyższe zażalenie na przewlekłość postępowania za uzasadnione.
Następnie Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku z dnia 10 czerwca 2013 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmówił wydania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie o eksploatacji budynku [...] o obsadzie [...] szt. ([...]), na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w obrębie gruntów wsi M. Na skutek odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez T. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] czerwca 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W opisanym stanie sprawy, zażalenie z dnia 3 marca 2014 r., na które powołuje się pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu skargi, dotyczyło postępowania zakończonego decyzją Wójta z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], a więc przedmiotowe zażalenie zostało skonsumowane w postępowaniu zakończonym odmową wydania zgody na realizację przedsięwzięcia.
W ocenie Sądu, po uchyleniu przez Kolegium decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2014 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, Wójt ponownie związany jest terminami załatwiania spraw, określonymi w art. 35 kpa. Skarżący winien więc, przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego, wyczerpać – dla tego etapu postępowania – tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, tego jednak nie uczynił, gdyż po uchyleniu przez Kolegium decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy K. Niezłożenie takiego zażalenia – na etapie postępowania po uchyleniu przez Kolegium decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2014 r – wraz z odpowiednim wyprzedzeniem ewentualnego wniesienia skargi, a więc z co najmniej trzydziestodniowym wyprzedzeniem, wynikającym z terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, zakreślonych w art. 35 kpa, stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (zob. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 r., IV SAB 31/97, OSP 1998, z. 10, poz. 185, z glosą B. Adamiak, Lex nr 33884), albowiem dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia do organu jakiegokolwiek środka prawnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych działań, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne.
Istotą i celem takiego środka jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który pozostaje w bezczynności i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu, a takiej dodatkowej możliwości weryfikacji własnego działania w niniejszej sprawie organ został pozbawiony.
Wobec niewyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.