Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 lutego 2012 r. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika S. P. wniósł skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za wydanie decyzji naruszających prawo przez Ministra Rolnictwa w dniu [...] kwietnia 1963 r. oraz przez Prezydium Rady Narodowej w W. w dniu [...] lutego 1963 r. W skardze zawarto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż wydał akt w odniesieniu do którego pozostawał w bezczynności, a mianowicie postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "Kpa", zwrócił wniosek Skarżącemu. W związku z powyższym, wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ppsa", Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia nie jest możliwe, gdy organ takowe wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa, przewidziane dla załatwiania spraw.
Jak wynika z akt sprawy, organ po wniesieniu przez Skarżącego skargi, wydał postanowienie o zwrocie wniosku, zatem przestał być w bezczynności.
W tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe, albowiem w dacie wydania postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. ustała bezczynność organu. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (vide uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex Nr 463487).
W ocenie Sądu, skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie w związku ze złożeniem skargi na bezczynność wydał rozstrzygnięcie (doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 19 czerwca 2012 r.), tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ppsa. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Orzekając w pkt II sentencji postanowienia Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 201 § 1 ppsa w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który w ramach autokontroli uwzględnił skargę, zwrot kosztów postępowania. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy zasądzono na rzecz Skarżącego koszty postępowania, na które składają się: wpis od skargi - 100 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącego – 240 zł. Wysokość wynagrodzenia dla pełnomocnika ustalono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).