Uzasadnienie
T. H. w piśmie z dnia 2 października 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia zażaleń na:
- 1. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania;
- 2. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania.
Sprawę ze skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 408/16, a sprawę ze skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 407/16.
T. H. w uzasadnieniu skargi wskazał, że w związku z nierozpatrzeniem zażaleń w terminie wynikającym z art. 35 K.p.a., w piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. zwrócił się do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o wskazanie terminu rozpatrzenia obu wskazanych zażaleń.
Także organ administracji, w odpowiedzi na skargę, wskazał, że skarżący w piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. zwrócił się o wskazanie terminu załatwienia sprawy.
Pismo z dnia 1 sierpnia 2016 r. zostało przekazane do Sądu wraz z aktami sprawy. Zostało ono skierowane do Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Skarżący, po pierwsze – wskazał w nim, że przy pismach Wojewody [...] zostały przekazane Ministrowi zażalenia na postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. i z dnia [...] maja 2016 r.; po drugie – zwrócił się z prośbą o wskazanie terminu rozpatrzenia tych zażaleń.
W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o ich odrzucenie. Wskazał, że rozpatrzył zażalenia postanowieniami wydanymi w dniu 2 listopada 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej również ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie to służy do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Jeżeli nie ma organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, to stornie przysługuje środek w postaci wezwania organu pozostającego w bezczynności do usunięcia naruszania prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie.
Środki prawne przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a. są środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 ppsa, które skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność.
T. H. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa, zatem organu administracji, nad którym nie ma organu wyższego stopnia. Warunkiem skutecznego wniesienia przedmiotowej skargi było więc uprzednie wezwanie Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie dopełnił tego obowiązku.
Za wyczerpanie środka zaskarżenia w postaci wezwania organu administracji do usunięcia naruszenie prawa nie może być uznane skierowane przez skarżącego do Ministra Infrastruktury i Budownictwa pismo z dnia 1 sierpnia 2016 r. Jakkolwiek Kodeks postępowania administracyjnego nie wymaga, aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w szczególnej formie, bądź wymagało szczegółowego uzasadnienia, to aby pismo strony mogło być uznane za takie wezwanie, musi z niego przynajmniej wynikać, że strona jest niezadowolona z niezałatwienia jej sprawy w terminie (por. podobne stanowisko, dotyczące zażalenia składanego w trybie art. 37 § 1 K.p.a., wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 356/15. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. skarżący nie wyraził natomiast w jakikolwiek sposób swojego niezadowolenia z faktu nierozpatrzenia złożonych zażaleń. Zawarł w nim jedynie prośbę o wskazanie terminu rozpatrzenia tych zażaleń.
W związku z powyższym należało uznać, że T. H., przed wniesieniem przedmiotowej skargi, nie wyczerpał środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 ppsa.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.