Uzasadnienie
W dniu 4 lutego 2008r. S. W. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W., zarzucając niniejszemu organowi opieszałość w rozpoznawaniu wniosku skarżącego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] o pow. [...], przy drodze dojazdowej do ul. [...] na terenie [...] W. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż postępowanie w sprawie toczy się od 2005r. Postanowieniem z dnia [...] września 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na bezczynność Prezydenta W. na podstawie art. 37 § 2 k.p.a wyznaczyło w/w organowi termin jednego miesiąca na załatwienie wniosku. Wobec bezskutecznego upływu powyższego terminu skarżący wystosował niniejszą skargę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż wobec braku stosownych uzgodnień nie może wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej działki.
Pismem z dnia 25 kwietnia 2008r. Prezydent W. poinformował Sąd, iż wydał w sprawie decyzję Nr [...] o warunkach zabudowy, kopię której dołączył do pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga S. W. na bezczynność Prezydenta W., w rozpoznawaniu wniosku skarżącego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] o pow. [...], przy drodze dojazdowej do ul. [...] na terenie [...] W. Zgodnie z ogólną dyrektywą wynikającą z art. 35 § 1 k.p.a., sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Sformułowanie takie oznacza w szczególności, że "organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jeżeli w toku postępowania administracyjnego okaże się, że sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów do jej załatwienia" (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, s. 307). Powołana dyrektywa jest związana z obowiązkiem niezwłocznego załatwienia sprawy (art. 35 § 2 k.p.a.) i obowiązkiem załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 3 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, że art. 12 § 2 k.p.a. przewiduje, że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.
Chodzi zatem o takie sprawy, które do swego rozstrzygnięcia nie wymagają postępowania wyjaśniającego (czy to w formie rozprawy, czy też w formie postępowania kameralnego). Zwrot "niezwłocznie", zawarty w art. 35 § 2 k.p.a., oznacza, że nie ma wyznaczonego terminu w sposób bezwzględny, a organ I instancji, gdy tylko wystąpią warunki określone w art. 35 § 2 k.p.a., winien wydać odpowiednie rozstrzygnięcie (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, s. 245). Niezwłocznemu załatwieniu podlegają nie tylko sprawy proste i nieskomplikowane, lecz także "takie sprawy zawiłe i skomplikowane, w których jednakże nie trzeba prowadzić postępowania dowodowego, ponieważ albo cały materiał dowodowy jest od razu dostarczany przez stronę, albo materiał ten może być uzupełniony przez organ administracyjny w drodze czynności pozaprocesowych - materialno-technicznych" (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, s. 279).
Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego w art. 35 § 3 wskazuje, iż w postępowaniu odwoławczym, z jakim mamy do czynienie w rozpoznawanej sprawie załatwienie sprawy winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Należy jednak mieć na uwadze, że postępowanie odwoławcze to postępowanie przed organem I instancji (do którego kieruje się odwołanie) i przed organem II instancji. Organ I instancji może zastosować tzw. tryb samokontroli wydanej przez siebie decyzji (art. 132 k.p.a.). Jeżeli jednak do tego nie dojdzie, to zobowiązany jest w terminie 7 dni przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu (art. 133 k.p.a.). W związku z tym termin miesiąca do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym należy przedłużyć jeszcze o termin 7 dni, o którym mowa w art. 133 k.p.a.
W przypadku bezczynności organu w załatwieniu sprawy zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a, strona ma możliwość wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. W przypadku jednak gdy w bezczynności pozostaje minister w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., to wówczas tryb przewidziany w ww. art. 37 k.p.a. nie ma zastosowania. Nad tymi organami bowiem nie ma w postępowaniu administracyjnym organów wyższego stopnia, (por.postanowienie NSA W-wa z dnia 6 lipca 2006 sygn. akt I OSK 480/06).
Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż przed wniesieniem skargi skarżący zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a wniósł zażalenie na bezczynność Prezydenta W. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które uznając je za uzasadnione, postanowieniem z dnia z dnia [...] września 2007r. na podstawie art. 37 § 2 k.p.a wyznaczyło w/w organowi termin jednego miesiąca na załatwienie sprawy. Wobec bezskutecznego upływu powyższego terminu skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W ocenie Sądu, w skardze zasadnie skarżący podniósł że Prezydent W. do dnia jej wniesienia pozostawał w bezczynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1998r. Sygn. akt IV SAB 124/98 LEX nr 43729). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Prezydent W. uchybił terminowi załatwienia sprawy zakreślonemu w art. 35 § 3 k.p.a.
Podnieść jednak należy, iż w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 196). Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. zwanej w dalszej części "P.p.s.a"). Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467, patrz także wyrok NSA z dnia 15 maja 2000r. Sygn. akt IV SAB 143/99, wyrok WSA w Opolu z dnia 7 listopada 2005r. Sygn. akt II SAB/Op 13/03 ONSA i WSA 2006/4/104).
W świetle powyższego, skoro jak wynika z akt sprawy po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, Prezydent W. rozpoznał wniosek skarżącego i wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla działki nr [...], Sąd uznał, iż wobec podjęcia przez organ czynności w trakcie postępowania sądowego nie było podstaw do zastosowania art. 149 P.p.s.a., a co za tym idzie, należało na mocy art. 151 tej ustawy oddalić skargę.