Uzasadnienie
Pismem datowanym na [...] stycznia 2010 r. A. i M. J., zwani dalej "skarżącymi", wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zwanego dalej "Ministrem", w przedmiocie rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżących od decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], odmawiającej wydania zezwolenia na usunięcie świerków srebrnych w obwodzie pni 122 cm oraz 127 cm rosnących na nieruchomości przy ul. [...] w W., wnosząc o zobowiązanie Ministra do wydania w sprawie decyzji w terminie 14 dni.
W odpowiedzi na skargę Minister podniósł, że decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2010 r. skarżący podtrzymali swoją skargę, referując szczegółowo okoliczności związane z bezczynnością Ministra oraz podnosząc, że pomimo wydania przez Ministra decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., organ ten w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 21 maja 2010 r. skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra do zobowiązania organu I instancji do jak najszybszego załatwienia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć, albowiem po wniesieniu przez skarżących skargi na bezczynność, a przed wydaniem przez Sąd orzeczenia w niniejszej sprawie organ wydał rozstrzygnięcie, którego niewydanie było przedmiotem skargi.
Zgodnie z art.3§2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a, a więc m.in. w przypadku bezczynności organu w wydaniu decyzji administracyjnej.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w k.p.a. lub w akcie szczególnym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym reguluje art.35 k.p.a.
Stosownie do wskazań tam zawartych organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§5).
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2008 r. wpłynęło do Ministra odwołanie skarżących od decyzji organu I instancji. Stosownie do treści art.35§3 k.p.a., organ winien był rozpatrzyć wniesione odwołanie w ciągu miesiąca od wskazanej wyżej daty. Nie ulega wątpliwości, że organ nie dopełnił tego obowiązku, albowiem we wskazanym wyżej terminie odwołanie skarżących nie zostało rozpatrzone.
Jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz ze znajdujących się w aktach dokumentów Minister, po wniesieniu przez skarżącą datowanej na 26 stycznia 2010 r. skargi na bezczynność, wydał w dniu [...] lutego 2010 r. decyzję uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Tym samym Minister uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art.54§3 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że Minister nie pozostaje już w bezczynności, o której mowa w skardze. Sąd nie ma bowiem możliwości zastosowania w sprawie art.149 p.p.s.a., stosownie do którego sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art.3§2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Sąd nie może bowiem zobowiązać organu do wydania rozstrzygnięcia w sytuacji, w której rozstrzygnięcie to zostało już wydane.
Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania orzeczenia sąd administracyjny uprawniony jest wyłącznie do zbadania, czy orzeczenie, o którym mowa w skardze, zostało wydane, czy też nie. Sąd ten nie jest natomiast uprawniony do oceny prawidłowości wydanego orzeczenia, czy też do oceny tego, czy treść orzeczenia odpowiada oczekiwaniom skarżącego. O ile strona kwestionuje prawidłowość orzeczenia, winna wywieść w tym zakresie odrębną skargę.
O ile zatem skarżący kwestionują legalność decyzji Ministra z dnia [...] lutego 2010 r., to winni rozważyć wniesienie skargi na to orzeczenie na zasadach wskazanych w zawartym w tej decyzji pouczeniu. O ile natomiast skarżącym zależy w pierwszej kolejności na tym, aby organ I instancji, któremu decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Minister przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, dokonał tego rozpoznania w terminie kodeksowym, to wskazać należy, że – w przypadku zwłoki organu - skarżący mogą egzekwować obowiązki organu I instancji w drodze skargi do Sądu na jego bezczynność (skarga taka dotyczyłaby bezpośrednio bezczynności organu I instancji, niemniej formalnym warunkiem jej wniesienia byłoby uprzednie wniesienie na podstawie art.37 k.p.a. zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Ministra na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie określonym w art.35 k.p.a.).
W konkluzji powyższych wywodów uznać należy, że postępowanie ze skargi skarżących jest bezprzedmiotowe i jako takie polega umorzeniu na podstawie art.161§1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, niepublikowana).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł na podstawie art.161§1 pkt 3 w związku z art.54§3 p.p.s.a. o umorzeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie. O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art.201§1 tej ustawy.