Uzasadnienie
Zakres przedmiotowy kognicji sądu administracyjnego wyznacza treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwana dalej jako: p.p.s.a.). W świetle tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z powyższego wyliczenia ustawowego wynika, że do kompetencji sądu administracyjnego należy również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej, ale pod warunkiem, że bezczynność ta dotyczy sytuacji, w której organ zobowiązany był podjąć działanie w jednej z form prawnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., to jest w formach: decyzji administracyjnej, postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie.
Analizując kwestię dopuszczalności skargi na bezczynność Starosty W. w wyłączeniu mapy do celów projektowych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy wskazać, że zasady wyłączania dokumentacji z zasobu określa § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz. U. Nr 49, poz. 493). Zgodnie z tym przepisem materiały, które utraciły przydatność użytkową, podlegają wyłączeniu z zasobu na wniosek kierownika właściwego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (§ 7 ust. 1). Materiały zasobu bazowego i użytkowego tracą swą przydatność użytkową, w szczególności gdy stały się nieaktualne lub nieczytelne albo zostały uszkodzone lub zniszczone, a ich odnowienie na podstawie dokumentów istniejących w zasobie nie jest możliwe lub gdy ich treść nie jest już przydatna (§ 7 ust. 2). Materiały zasobu przejściowego tracą swą przydatność użytkową po upływie trzech lat od chwili przyjęcia ich do zasobu (§ 7 ust. 3).
Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości wyłączania z zasobu dokumentacji w sytuacjach innych niż wymienione w § 7 ww. rozporządzenia. Wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające wyłączenie materiałów uznać należy za wyjątkowe, ograniczające się do sytuacji, w których jakość materiałów znajdujących się w zasobie nie pozwala na ich wykorzystanie. Nie tego rodzaju przesłanka legła u podstaw żądania skarżącej, jest nią bowiem polemika z treścią materiału znajdującego się w zasobie. Uniemożliwia to skorzystanie przez organ z instrumentu przewidzianego w § 7 rozporządzenia.
Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (ogólna zasada k.p.a., określana w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym jako zasada praworządności lub legalności). Z zasady tej wynika, że organy administracji mogą czynić tylko to, do czego wyraźnie upoważnia je prawo i to w formach i trybie prawem przewidzianych.
Nie można za dopuszczalną uznać sytuacji, w której osoba niezadowolona z ustaleń dokumentacji geodezyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego mogłaby doprowadzić do jej wyłączenia z tego zasobu.
Należy podkreślić, że na skutek przyjęcia dokumentacji geodezyjnej do zasobu ukształtował się określony stan ewidencyjny, mający, co należy podkreślić, długotrwały charakter, dotyczący nie tylko sytuacji skarżącej ale i innych osób.
Jego skorygowanie, o ile znajduje swoje merytoryczne uzasadnienie, wymaga przeprowadzenia szczególnego postępowania, z wnioskiem o którego przeprowadzenie może wystąpić, jak wskazano wyżej, kierownik właściwego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Ani ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), ani żaden inny akt obowiązującego prawa nie daje natomiast podstawy do wystąpienia z takim wnioskiem właścicielowi nieruchomości, której dotyczy materiał włączony do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a tym samym wniosek taki nie rodzi po stronie starosty powstania obowiązku podjęcia działania w jednej z form prawnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, skargę na bezczynność wniesioną w przedmiotowej sprawie uznać należy za niedopuszczalną, to zaś na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. prowadzi do jej odrzucenia.