Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 września 2015 r. J.R. reprezentowana przez radcę prawną wniosła skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie rozpatrzenia jej wniosku z dnia 23 czerwca 2014 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium WRN w [...] z dnia [...] kwietnia 1954 r., nr [...], o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w [...], powiat [...], stanowiącej m.in. własność J.B., w części dot. pow. 8719 m2. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Minister pismem z dnia 30 września 2014 r. poinformował skarżącą, że przewidywany termin załatwienia sprawy wyznacza do dnia 31 stycznia 2015 r. Kolejnym pismem z dnia 2 lutego 2015 r. organ powiadomił stronę o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy do 31 marca 2015 r. Następnie pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. organ poinformował skarżącą, że z powodu dużej ilości spraw przewidywany termin wyznacza do 31 grudnia 2015 r. Pełnomocnik skarżącej stwierdziła, iż do dnia dzisiejszego organ nie wydał decyzji w sprawie, co uzasadniania niniejszą skargę, ponieważ terminy, o których mowa w art. 35 k.p.a. zostały znacznie przekroczone.
Pełnomocnik skarżącej wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż w dniu 25 czerwca 2014 r. wpłynął wniosek J.R. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1954 r. w części nieuchylonej decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1954 r. w zakresie nieruchomości będącej własnością J.B. Po otrzymaniu wniosku prowadzono w miarę możliwości systematyczne czynności wynikające z toku prowadzonego postępowania, mające na celu zebranie niezbędnego w sprawie materiału dowodowego, umożliwiającego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Po ustaleniu następców prawnych J.B. pismem z dnia 30 września 2014 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności wnioskowanego orzeczenia, i jednocześnie wskazano, iż rozstrzygnięcie sprawy przewiduje się do dnia 31 stycznia 2015 r. Kolejnym pismem z dnia 2 lutego 2015 r. powiadomiono stronę, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpi do dnia 31 marca 2015 r. Następnie pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. poinformowano stronę, że sprawa zostanie rozstrzygnięta do dnia 31 grudnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej jako p.p.s.a., kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju dotycząca rozpoznania wniosku z dnia 2 czerwca 2014 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia 1954 r. o wywłaszczeniu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 12 ustanawia ogólną zasadę postępowania administracyjnego - szybkości i prostoty. Wynika z niej dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania wszystkich czynności bez zbędnej zwłoki, aby wnikliwie i w jak najkrótszym czasie doprowadzić do rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później, niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Minister pomimo trzykrotnego wyznaczania terminu załatwienia sprawy nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.
Także do dnia wyrokowania organ nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku, mimo że zgodnie z pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. rozstrzygnięcie sprawy miało nastąpić do dnia 31 grudnia 2015 r. W tych warunkach nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Minister nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy w zakreślonym przez siebie terminie, tym samym zachodziła konieczność zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 2 czerwca 2014 r. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.
Należy mieć bowiem na uwadze, iż organ w toku prowadzonego postępowania podejmował czynności w celu zgromadzenia materiału dowodowego sprawy, informował stronę o powodach zwłoki w załatwieniu sprawy, wyznaczając jednocześnie nowe terminy wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Mając przy tym na uwadze specyfikę i charakter postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia dotyczącego wywłaszczenia nieruchomości, jak również konieczność podejmowanych czynności w celu pozyskania akt archiwalnych niezbędnych do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, to nie sposób zarzucić organowi, że jego bezczynność w sprawie ma charakter rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.