Uzasadnienie
W. K. pismem z dnia 29 stycznia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ nie rozpoznał zażalenia W. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podniósł, iż w dniu [....] lutego 2010 r. rozpatrzył przedmiotowe zażalenie skarżącego i wniósł o umorzenie postępowania.
Wraz z odpowiedzią na skargę przekazał akta sprawy, w których znajduje się postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...].
Pismem z dnia 2 marca 2010 r. skarżący cofnął skargę wskazując, iż bezczynność organu ustała w związku z wydaniem postanowienia kończącego postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Z akt sprawy wynika, że do organu w dniu 15 grudnia 2008 r. wpłynęło zażalenie W. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Stosownie do treści art. 35 § 3 Kpa, organ winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca od wskazanej wyżej daty (ewentualnie nie później niż w ciągu 2 miesięcy).
Jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz ze znajdujących się w aktach dokumentów, organ po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, wydał w dniu [...] lutego 2010 r. postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Wojewody [...], w związku z czym ustała jego bezczynność.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie – przed przekazaniem tej skargi do Sądu – wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W takim wypadku tj., gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P..p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, niepublikowana).
Ponadto należy mieć na uwadze, że skarżący pismem z dnia 2 marca 2010 r. cofnął skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że Sąd dopatrzy się, iż jest ono niedopuszczalne, albowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu powołane wyżej negatywne przesłanki w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzekł o umorzeniu postępowania.
O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art. 201 § 1 powołanej ustawy.