Uzasadnienie
Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpoznania sprawy z wniosku Prezydenta miasta [...] z [...] maja 2018 r. o wszczęcie postępowania w trybie ustawy z 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz skarbu państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. 1968 Nr 12 poz. 65; dalej: Ustawa), dotyczącej nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], w zakresie udziału [...] części prawa własności, należącego do I. K. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, że wnosząca skargę K. K. nie jest strona postępowania, jedyną spadkobierczynią po zmarłym I. K. jest bowiem J. H. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Określone w art. 58 p.p.s.a. podstawy odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści, ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, określających, od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest legitymowany do wniesienia skargi.
W rozpoznawanej sprawie Sąd, po zbadaniu przesłanek dopuszczalności skargi wniesionej przez K. K. uznał, że jej skarga jest niedopuszczalna ze względów podmiotowych.
Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem kluczowym elementem przy składaniu skargi jest posiadanie interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z tym prawem i chroniony przez to prawo. Jest to interes o charakterze osobistym przez to że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie występuje interes prawny Skarżącej, który spełniałby powyższą definicję. Wszczęte przez Ministra postępowanie dotyczyło bowiem nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], w zakresie udziału [...] części prawa własności, należącego do I. K. Jak wynika z akt postępowania, w szczególności przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej dokumentów, jedyną spadkobierczynią I. K. jest J. H.. K. K. jest natomiast spadkobierczynią współwłaścicieli nieruchomości położonej przy al. [...] w [...], w zakresie udziałów we własności należących do B. K., co do której toczyło się równolegle inne postępowanie przed Ministrem Finansów.
Należy zatem wskazać, że wniesiona przez pełnomocnika – reprezentującego obie wspomniane spadkobierczynie – skarga na bezczynność Ministra w postępowaniu dotyczącym nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], jest niedopuszczalna jeśli chodzi o K. K., ewentualne rozstrzygnięcie Ministra Finansów nie odnosi się bowiem do jej sytuacji prawnej.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.