Uzasadnienie
W dniu 7 grudnia 2012 r. G. K., B. K., B. K., B. K., W. K., M. K. oraz M. K. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu żądania zapłaty skierowanego do Prezydenta W. w dniu 13 lipca 2012 r.
W uzasadnieniu skargi, zarzucając organowi administracji bezczynność, przywołano następujące fakty i okoliczności:
- - skarżący - właściciele nieruchomości położonych w W. w rejonie ul. [...], powołując się na art. 4171 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.), pismem z dnia 7 lipca 2012 r. wezwali Prezydenta W. do zapłaty kwoty czterech milionów pięciuset pięćdziesięciu sześciu tysięcy trzystu sześciu złotych (4 556 306 zł), podnosząc, że w następstwie niedokonania przez Prezydenta W. korekty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego rejon ul. [...], ponieśli szkodę w postaci utraty możliwych do uzyskania korzyści we wskazanej wyżej wysokości,
- - wobec braku odpowiedzi na pismo z dnia 7 lipca 2012 r., pełnomocnik skarżących – B. K. pismem z dnia 9 października 2012 r., wezwał Prezydenta W. do udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 7 lipca 2012 r.
Do akt administracyjnych sprawy załączono pismo z dnia 9 października 2012 r., skierowane do Prezydenta W. o treści "Na podstawie art.35, 36, 37 kpa proszę o natychmiastową odpowiedź na nasze pismo z dnia 07.07.2012 w sprawie wezwania do zapłaty".
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o odrzucenie bądź o oddalenie skargi, uzasadniając swoje stanowisko w sposób następujący:
- - zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "K.p.a.", na niezałatwienie sprawy w terminie lub przewlekłe prowadzenie sprawy służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa,
- - skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie braku odpowiedzi na wezwanie do zapłaty z tytułu odszkodowania za ograniczenie możliwości inwestycyjnych, na podstawie przepisów prawa cywilnego, a brak jest przepisu, który zobowiązywałby organ administracji do udzielenia odpowiedzi na wezwanie do zapłaty z tytułu roszczenia, które mogłoby być dochodzone w procesie cywilnym,
- - w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wyznaczającym granice kognicji sądu administracyjnego, nie została wskazana czynność, której dokonania żądali skarżący, zatem skoro na tę czynność nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, skarżącym nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W pierwszym rzędzie Sąd zwraca uwagę na treść art. 66 § 3 K.p.a., w myśl którego w przypadku gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ administracji, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zatem Prezydent W. winien był, w trybie art. 66 § 3 K.p.a., wydać skarżącym postanowienie o zwrocie podania. Skoro zaś, jak podniesiono, na to postanowienia przysługuje zażalenie, musi przysługiwać na nie również skarga do sądu administracyjnego (cfr. art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a), a tym samym skarga do sądu administracyjnego w sytuacji bezczynności organu zobowiązanego do wydania postanowienia (cfr. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a). Dlatego w powyższym zakresie zarzuty sformułowane przez organ administracji w odpowiedzi na skargę uznać należy za chybione.
Organem administracji publicznej właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta W. w przedmiocie zwrotu podania jest – w myśl art. 17 pkt 1 K.p.a. - samorządowe kolegium odwoławcze, zatem - wobec braku odpowiedzi ze strony Prezydenta W.– skarżącym przysługiwało prawo wniesienia – w trybie art. 37 § 1 K.p.a. - do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego zażalenia, które stanowi środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. Co istotne, owo prawo wniesienia zażalenia, które przysługiwało skarżącym w postępowaniu administracyjnym, jest równocześnie obowiązkiem (warunkiem koniecznym) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem w myśl art. 52 § 1 przywołanej ustawy, skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zatem dla skutecznego wniesienia skargi do Sądu, konieczne było, aby skarżący uprzednio wnieśli zażalenie do samorządowego kolegium odwoławczego.
Wobec powyższego - mając na względzie fakt wniesienia przez pełnomocnika skarżących pisma z dnia 9 października 2012 r., w którym pełnomocnik skarżących powołał się na art. 37 K.p.a. - należało rozważyć, czy temu pismu można przypisać charakter zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a.
I tak, jakkolwiek pełnomocnik skarżących powołał się w piśmie z dnia 9 października 2012 r. na art. 37 K.p.a., nie wskazał, że pismo jest skierowane do organu administracji wyższego stopnia. W ocenie Sądu, z treści pisma winno bowiem wynikać w sposób nie budzący niewątpliwości, że pismo skierowano do organu wyższego stopnia – w tym przypadku do samorządowego kolegium odwoławczego.
Skoro zaś pismu z dnia 9 października 2012 r. nie można było przypisać cech zażalenia z art. 37 § 1 K.p.a., uznać należało, że skarżącym w dniu wniesienia skargi przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia z art. 37 § 1 K.p.a.
Jak już wyżej powiedziano, skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna, o ile skarżącemu nie przysługuje żaden z przewidzianych w ustawie środków zaskarżenia. Zatem skoro skarżącym w dniu wniesienia skargi, służył środek zaskarżenia (zażalenie), skargę należało uznać za niedopuszczalną. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a., gdy wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd odrzuca skargę postanowieniem.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.