Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 15 marca 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wa 362/18, odmówił przyznana prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. P. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku.
Od powyższego postanowienia referendarza skarżąca wniosła sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wa 362/18 zmienił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
A. P. pismem z dnia 6 kwietnia 2019 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wa 362/18.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.
Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Powyższe oznacza, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego zarówno prawomocnym wyrokiem, jak i postanowieniem. Warunek zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem nie jest spełniony, zarówno w przypadku, kiedy orzeczenie nie jest prawomocne, jak i w sytuacji, kiedy orzeczenie jest co prawda prawomocne, ale nie kończy postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2005 r. I OZ 1051/05). Jak wskazał NSA w uzasadnieniu postanowienia z 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I GZ 2/06, chodzi o zakończenie sprawy sądowoadministracyjnej, a więc o prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 i 134 § 1 p.p.s.a. Do takich orzeczeń należą wyroki, czyli orzeczenia, które rozstrzygają sprawę (art. 132 p.p.s.a.), a więc orzekają merytorycznie co do istoty sprawy sądowoadministracyjnej oraz postanowienia, które w inny sposób kończą postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej (art. 160-165, art. 173 § 1 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika zatem, że art. 270 p.p.s.a. nie obejmuje możliwości wznowienia postępowania incydentalnego, wpadkowego, to jest zakończonego prawomocnym postanowieniem niekończącym postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wa 362/18, odmawiającym przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, które zostało zmienione postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2019 r. Powyższe postanowienie nie uzyskało zatem waloru prawomocności. Zauważyć również należy, że postanowienia wydawane w przedmiocie prawa pomocy rozstrzygają jedynie zagadnienie o charakterze incydentalnym jakim jest przyznanie stronie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy nie jest bowiem wydawane w postępowaniu samodzielnym i odrębnym, ale w postępowaniu inicjowanym skargą do sądu administracyjnego. Nie rozstrzyga ono zatem i nie kończy żadnego postępowania sądowego, z tego względu nie może być przedmiotem skargi o wznowienie postępowania.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał skargę o wznowienie postępowania za niedopuszczalną, co obliguje do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 276 p.p.s.a.