Uzasadnienie
M. N. i D. N. wnieśli do Sądu skargi na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] października 2012 r. o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach ew. nr [...] i nr [...] w obrębie L. w gminie E. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Według zaś art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", przewiduje wymóg wezwania organu, nad którym nie ma organu wyższego stopnia, do usunięcia naruszenia prawa.
Nad Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska nie ma organu wyższego stopnia, toteż stosownie do art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. skarżący przed wniesieniem skargi powinni byli wezwać Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa.
Skoro tego nie uczynili, ich skargi podlegają odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.