Uzasadnienie
Skarżąca pismem z 19 grudnia 2016 r. wniosła skargę na bezczynność Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpoznania jej odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2016 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków prawnych służących przeciwdziałaniu bezczynności organu administracji.
Wobec braku stosownego dokumentu w aktach administracyjnych, skarżąca została wezwana do nadesłania odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego do Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców w niniejszej sprawie. Wezwanie nie zostało odebrane przez Skarżącą, wróciło podwójnie awizowane do Sądu i zostało uznane za doręczone w dniu 9 maja 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2016 r., poz. 718), zwana dalej p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W niniejszej sprawie, wobec zarzutu bezczynności GIODO w prowadzeniu postępowania, skarżącemu przysługiwały środki przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.) tj. zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – co ma miejsce w niniejszej sprawie – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane środki prawne, tj. zażalenie do organu wyższego stopnia lub wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, stanowią środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po ich wyczerpaniu skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Tymczasem z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wezwanie Sądu w tym zakresie pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego nie można uznać, że wyczerpane zostały środki odwoławcze w postępowaniu, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.