Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2019 r. (data złożenia pisma w siedzibie organu) [....] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [....] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę dla R. P. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a., przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy oraz wniosła o:
- - zobowiązanie Wojewody [....] do wydania aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;
- - orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu;
- - przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu [...].03.2018 r. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę dla R.P. i pomimo upływu ponad 30 dni od złożenia wniosku organ nie podjął żadnych działań celem merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku, jak również nie wydał rozstrzygnięcia. Wskazano, że organ nie zawiadomił o zwłoce w załatwieniu sprawy i nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Strona podała również, że oczekując bezskutecznie na wydanie zezwolenia na pracę ponosi straty w związku z brakiem możliwości realizacji zawartych kontraktów.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze organ podkreślił, że merytoryczna decyzja w sprawie została wydana, natomiast wszelkie opóźnienia oraz wydłużenie terminów oczekiwania na wydanie zezwoleń na pracę cudzoziemców w urzędach wojewódzkich związane są z utrzymującym się wzrostem liczby wniosków składanych przez cudzoziemców i brakami kadrowymi. Organ wskazał, że w 2018 r. liczba wniosków o wydanie zezwolenia na pracę wzrosła w porównaniu do roku 2015 o 162 %. Natomiast w samym okresie od stycznia do maja br. liczba złożonych wniosków w stosunku do analogicznego okresu w 2018 r. wzrosła o 54,4 %. Wnioski skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny organ uznał za bezzasadne. Wskazał, że strona nie wykazała, że poniosła straty w związku z brakiem możliwości realizacji kontraktów. Nie ma również podstaw do wymierzenia grzywny z uwagi na fakt, że celem zastosowania tego środka jest zmobilizowanie organu do wydania decyzji, która w przedmiotowej sprawie została wydana w dniu [...].06.2019 r.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
W dniu [...].03.2019 r. [....] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jako podmiot powierzający wystąpił do Wojewody [....] o z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca R. P. w charakterze [...].
W dniu [...].04.2019 r. do organu wpłynęło ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Pismem z dnia 7.05.2019 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku w postaci korekty oraz złożenia dokumentów, niezbędnych do wydania decyzji, zgodnej z jego żądaniem, w postaci dokumentów potwierdzających opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, w terminie 21 dni.
W dniu [...].05.2019 r. braki formalne wniosku zostały uzupełnione, wpłynęły również wymagane dokumenty.
Postanowieniem z dnia [...].05.2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uznał, że Wojewoda [....] dopuścił się przewlekłości, która to przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Minister wyznaczył Wojewodzie [....] 30 dniowy termin na załatwienie sprawy.
W dniu [...].06.2019 r. Wojewoda [....] wydał w sprawie decyzję o zezwoleniu na pracę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.
Natomiast stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), lub gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie.
Wniesiona skarga jest dopuszczalna, gdyż skarżący dopełnił wymogu formalnego wyczerpania środków zaskarżenia przed jej złożeniem, składając w piśmie z dnia [...].04.2019 r., w trybie art. 37 k.p.a., ponaglenie. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.).
W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu - wbrew twierdzeniu skarżącego - nie sposób uznać, że Wojewoda w rozpoznawanej sprawie dopuścił się bezczynności. Podkreślić w tym miejscu należy, że skarga w niniejszej sprawie została złożona przez profesjonalnego pełnomocnika, rolą którego jest wskazanie wprost czego ona dotyczy (bezczynności czy przewlekłości), co też reprezentujący spółkę pełnomocnik uczynił, wskazując wprost w sentencji skargi, że jest to skarga na bezczynność, podając definicję bezczynności z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pracę wpłynął do organu [...].03.2019 r. i do dnia wniesienia skargi ([...].05.2019 r.) nie został rozpoznany. Wezwaniem z dnia [...].05.2019 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz złożenia dokumentów celem uzupełnienia materiału dowodowego.
Pełnomocnik strony uzupełnił dokumenty w dniu [...].05.2019 r., a w dniu [...].06.2019 r. organ wydał merytoryczną decyzję w sprawie udzielając wnioskowanego zezwolenia.
Analizując terminy podjęcia poszczególnych czynności przez organ wskazać należy, że od daty wpływu wniosku do podjęcia pierwszej czynność w sprawie upłynął okres około 1,5 miesiąca. Podkreślić należy, że w okresie tym, zgodnie z kalendarzem, wystąpiły dwie przerwy w pracy urzędu - tj. święta wielkanocne i majowe. Ponadto Sądowi z urzędu jest również wiadomym, że w ocenianym okresie do organu wpłynęła duża liczba wniosków, które wymagały zarejestrowania, przydzielenia, oceny pod kątem ich kompletności, ewentualnego uzupełnienia i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia. Powyższe nie usprawiedliwia, co do zasady, zwłoki w powadzeniu spraw przez organ, ale ma bezpośredni wpływ na możliwość sprawnego, a przy tym rzetelnego przeprowadzenia ww. czynności.
Dodatkowo zauważyć należy, że miały miejsce również inne okoliczności, które są Sądowi znane z urzędu. Mianowicie w okresie prowadzonego postępowania do organu nie tylko wpłynęła znaczna ilość wniosków o udzielenie zezwolenia, ale również duże ilości pism procesowych w postaci ponagleń na niezałatwienie sprawy w terminie, jak również skarg na bezczynność organu. Pisma te składane były m.in. przez pełnomocnika występującego w sprawie, który reprezentował również inne podmioty powierzające pracę. Oczywiście każda ze stron może realizować swojej uprawnienia wynikające z przepisów prawa administracyjnego, jednak wskazać należy, że powyższe spowodowało po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych czynności związanych z analizą wpływającej korespondencji, przekazaniem ponagleń do właściwego Ministra, sporządzeniem odpowiedzi na skargi i ich przekazaniem do WSA. W tych okolicznościach, organ zobowiązany był do wykonania dodatkowych czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego ma merytoryczne rozpoznawanie wniosków o udzielenie zezwoleń.
Sądowi również wiadomym jest, że organ we wcześniejszym czasie podjął działania reorganizacyjne w celu przyspieszenia procedowania spraw, niewątpliwie jednak nagły wpływ takiej ilości korespondencji był okolicznością obiektywną, która uniemożliwiła organowi niezwłoczne załatwienie sprawy.
Przy uwzględnieniu powyższych okoliczności uznać należy, że termin, w jakim ostatecznie doszło do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, uznać należy, za akceptowalny z punktu widzenia określonej w art. 12 § 1 k.p.a. zasady szybkości postępowania, tym bardziej, że w rozpoznawanej sprawie organ podjął czynności wyjaśniające i w piśmie z dnia [...].05.2019 r. wezwał do uzupełnienia braków formalnych i materiału dowodowego. Zauważyć należy, że w okresie miesiąca od uzupełnienia braków organ wydał merytoryczną decyzję w sprawie. Odliczając okres na uzupełnienie braków formalnych i materiału dowodowego przez stronę, postępowanie trwało 80 dni, a więc 20 dni dłużej niż termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. Ze względu jednak na okoliczności związane ze znacznym wpływem wniosków do organu, podejmowaniem czynności w przedmiotowej sprawie prowadzących do merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania żądanego zezwolenia kilkanaście dni po złożeniu skargi na bezczynność, w ocenie Sądu, brak było podstaw do stwierdzenia bezczynności w sprawie.
Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a.