Uzasadnienie
W piśmie z 4 lipca 2019 r. profesjonalny pełnomocnik A.B. oświadczył, że cofa skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie wydania orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd, po przeanalizowaniu akt sprawy, uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne oraz skuteczne.
Przy czym wobec umorzenia postępowania sądowego na skutek cofnięcia skargi, wniosek o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego nie mógł zostać uwzględniony. Cofnięcie skargi pełnomocnik strony skarżącej uzasadnił tym, że Minister Finansów wydał decyzję co do meritum sprawy. Zaistniała sytuacja została przez niego zrównana z uwzględnieniem skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.
Sąd stanowiska takiego jednak nie podziela. Pełnomocnik strony skarżącej w swoim wywodzie błędnie wskazuje na to, że wydanie decyzji co do meritum sprawy przed rozpoznaniem skargi na bezczynność automatycznie skutkuje uznaniem tej skargi za zasadną w całości, przy spełnieniu wszystkich warunków o których stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a. Decyzja Ministra Finansów z [...] czerwca 2019 r. nr [...], została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., a nie na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Co więcej, analiza tej decyzji i jej uzasadnienie nie wskazuje na to, że Minister Finansów skorzystał z uprawnień autokontrolnych. Organ dokonał zatem rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym, a nie w trybie autokontroli.
Sąd podziela w całości bowiem stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OZ 748/19, oraz z 15 maja 2019 r., sygn. II OZ 437/19. W ocenie Sądu, brak jest więc podstaw prawnych do zastosowania art. 201 § 1 p.p.s.a. i zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Żaden inny przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczący zasądzenia kosztów postępowania sądowego nie znajduje zaś zastosowania w razie cofnięcia skargi. Przy umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi, niezależnie do przyczyny, która legła u podstaw takiej decyzji strony skarżącej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zatem zwrotu kosztów postępowania, a jedynie zwrot wpisu od pisma cofniętego.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 oraz na podstawie a contrario art. 201 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.