Uzasadnienie
Pełnomocnik strony skarżącej w dniu 29 kwietnia 2005r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ administracji w terminie określonym w art. 35 i 36 kpa nie wydał decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1951r. Nr [...] o ustanowieniu przymusowego zarządu państwowego nad pensjonatem "P." (dawniej "E."), położonego w Z. przy ul. [...] (obecnie [...]), stanowiącego w dniu wydania powyższego zarządzenia własność H. i A. T. i równocześnie powierzeniu tego zarządu F. w Polsce.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury - jako następca prawny Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa Rozwoju Miast – podniósł, że w dniu [...].05.2005r. wydał decyzję nr [...] stwierdzającą nieważność zarządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1951r. Nr [...].
Wobec powyższego Sąd pismem z dnia 13 czerwca 2005r. zwrócił się do pełnomocnika strony skarżącej o złożenie oświadczenie czy w sytuacji gdy organ administracji wydał decyzję nr [...] podtrzymuje skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury czy też tę skargę cofa.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik w dniu 25 czerwca 2005r. wniósł "Pismo procesowe wyjaśniające", będące w istocie wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie, w którym nie odniósł się do kwestii umorzenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była bezczynność w zakresie wydania przez Ministra Infrastruktury decyzji dotyczącej stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie ustanowienie przymusowego zarządu państwowego nieruchomości.
Decyzja w tym przedmiocie, jak wynika z akt sprawy, została wydana.
Postępowanie co do bezczynności w tej kwestii stało się więc bezprzedmiotowe.
Zważyć również należy, że argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą w zakresie zawieszenia postępowania dotyczy ewentualnej bezczynności jaka może powstać, zdaniem strony skarżącej, przy rozpoznawaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. To zagadnienie nie było jednak przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi na bezczynność. W razie, gdy potwierdzą się w przyszłości obawy strony skarżącej co do terminowego załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to w tym zakresie strona będzie mogła złożyć odrębną skargę i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie nie będzie stało na przeszkodzie.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji postanowienia.