Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie wydania "paszportu bezpaństwowca" lub "Karty Podróży w jedną stronę".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, ze skarżący pismem z dnia 25 września 2002 r. wystąpił o wydanie paszportu dla "bezpaństwowca".
Wojewoda [...] wezwał M. K. do uzupełnienia powyższego wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tego pisma bez rozpoznania.
W związku z tym, iż skarżący nie uzupełnił wszystkich braków wniosku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. pozostawił podanie skarżącego bez rozpoznania. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2003 r.
Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę M. K. na ww. decyzję, wyrokiem z dnia 12 grudnia 2003 r. (sygn. akt V SA 1399/03), stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. NSA wskazał, że rozstrzygnięcie w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania – zgodnie z art. 64 § 2 kpa, winno być wydane w formie pisemnej, ale nie w formie decyzji lub postanowienia.
Wojewoda [...] po wydaniu przez NSA powyższego wyroku, powiadomił M. K. pismem z dnia 5 marca 2004 r., iż w związku z nieuzupełnieniem braków, pozostawia podanie bez rozpoznania.
W związku z powyższym, zdaniem organu, skarga M. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie niewydania paszportu, nie ma uzasadnionych podstaw.
Następnie, Sąd wezwał Wojewodę [...], do udzielenia informacji, czy skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia tj., czy wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w trybie art. 37 § 1 kpa.
Wojewoda [...] pismem z dnia 30 czerwca 2006 r. poinformował Sąd, iż skarżący nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie.
W warunkach przedmiotowej sprawy, skarżąc bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewydania paszportu, skarżący winien przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, wyczerpać środek przewidziany w art. 37 kpa., tj. złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie, przysługuje stronie zażalenie do organu administracji wyższego stopnia, który – jeżeli uzna zażalenie za zasadne – wyznaczy dodatkowy termin do załatwienia sprawy oraz zarządzi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości
Właściwość organów do rozpoznania przedmiotowej sprawy określają przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach (Dz. U. z 1991 r., Nr 2, poz. 5 ze zm.). Otóż, zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, paszporty wydaje oraz dokonuje w nich zmian w kraju – właściwy wojewoda. Z kolei odwołanie od decyzji w sprawach paszportów przysługuje do ministra właściwego do spraw administracji publicznej (art. 13 ustawy), ponadto minister ten, sprawuje zwierzchni nadzór nad sprawami paszportowymi (art. 15 ust. 1 ustawy o paszportach).
W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody [...], winien wnieść zażalenie na bezczynność tego organu do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w trybie art. 37 kpa. Należy jednak stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia.
Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.