Uzasadnienie
W dniu 13 grudnia 2013 r. S. L. wniósł drogą elektroniczną skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., polegającą na nierozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na cele opiekuńczo-wychowawcze (przedszkole niepubliczne) na działce nr ew. [...] z obr. [...] położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 stycznia 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi bądź podpisanie w gmachu Sądu egzemplarza skargi znajdującego się w aktach sprawy.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 16 stycznia 2014 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przypadł zatem na dzień 23 stycznia 2014 r.
Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Ogólne warunki formalne, jakim powinno odpowiadać każde pismo procesowe strony, zostały określone w art. 46 § 1 p.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
Problem prawny pojawiający się na gruncie tej sprawy dotyczy dopuszczalności zastosowania bezpiecznego podpisu elektronicznego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. Nr 130, poz. 1450 ze zm.) bezpieczny podpis elektroniczny, weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu, wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. W rozdziale IX cytowanej ustawy znajdują się przepisy zmieniające m.in. przepisy Kodeksu cywilnego art. 60, art. 78 § 1 i § 2 dopuszczające możliwość wyrażenia woli osoby w stosunkach cywilnoprawnych przez ujawnienie jej w postaci elektronicznej. Ponadto ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. Nr 64, poz. 656 ze zm.) w art. 36 pkt 3 i pkt 5 dokonano zmiany przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 3a, dopuszczając możliwość wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego.
Wskazane wyżej przepisy dotyczą wyłącznie zakresu, jaki reguluje dana ustawa. W przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma odpowiednika cytowanych powyżej przepisów Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania administracyjnego, a pojęcie podpisu elektronicznego nie występuje. Wskazać równocześnie należy, że zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. Nr 64, poz. 565 ze zm.), przepisów tej ustawy nie stosuje się do sądów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W konsekwencji, w tym postępowaniu sąd administracyjny nie jest zobowiązany do posługiwania się w korespondencji elektronicznej certyfikatami, o których mowa w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym. Dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a (vide postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt I OPP 25/08).
Wobec nieumieszczenia na skardze własnoręcznego podpisu przez skarżącego, skargę należało uznać za obarczoną brakiem formalnym, którego niezuzupełnienie skutkować musi odrzuceniem skargi.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.