Uzasadnienie
IVSAB/Wa70/12
Pismem z dnia 19 kwietnia 2012r. Z. z siedzibą w W. działając przez profesjonalnego pełnomocnika skierowały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. polegającą na niezałatwieniu przez ten organ wniosku strony z dnia 2 lutego 2012r. o wydanie w terminie wynikającym z art. 35 § 4 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenia o żądanej treści ani też postanowienia o odmowie wydania takiego zaświadczenia.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wnioskiem z dnia 2 lutego 2012r. skarżący zwrócił się do Prezydenta W. o wydanie zaświadczenia o treści wskazanej w tym wniosku tj. stwierdzającego, że decyzja Urzędu [...] z dnia [...] sierpnia 1989r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej - była ostateczna w dniu 5 grudnia 1990r.
Strona skarżąca podniosła, że w dniu [...] lutego 2012r. organ wydał skarżącemu zaświadczenie jednakże o treści innej niż to określono we wniosku.
Ponieważ strona skarżąca uznała, że organ nie wydając zaświadczenia o żądanej treści nie załatwił sprawy w terminie, zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2012r. nr [...] uznało jednak zażalenie za nieuzasadnione.
Strona skarżąca uznając, że niewydanie zaświadczenia o żądanej treści ani też postanowienia o odmowie wydania takiego zaświadczenia (art. 219 k.p.a.) przesądza o pozostawaniu przez organ w bezczynności, złożyła skargę do WSA w Warszawie.
Odpowiadając na skargę organ administracji podał, że nie posiada dokumentów, na podstawie których mógłby wydać zaświadczenie o treści żądanej przez stronę wnioskującą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga Z. z siedzibą w W. zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w k.p.a. lub akcie szczególnym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt lub czynność) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a. oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego.
Podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest zatem ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. uznając skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania decyzji (lub postanowienia) a także podjęcia czynności w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SAB 37/00).
W ocenie Sądu analizowana pod kątem zgodności z prawem procesowym skarga na bezczynność Prezydenta W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ - wbrew ustawowemu obowiązkowi nie załatwił sprawy wywołanej wnioskiem strony z dnia 2 lutego 2012r. w sposób przewidziany prawem.
Należy podkreślić, że treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. W sytuacji natomiast, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia.
W sprawie niniejszej organ administracji rozpoznając wniosek strony wydał wprawdzie zaświadczenie lecz o treści innej niż była wnioskowana. Organ nie wydał również postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. W tej sytuacji należy stwierdzić, że organ administracji nie załatwił w sposób przewidziany przepisami prawa wniosku strony, co przesądza o tym, iż pozostaje on w stanie bezczynności.
Sąd stwierdza jednocześnie, że wobec podejmowanych działań, bezczynności tej nie można przypisać cech rażącego naruszenia prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 wyż. wym. ustawy.