Uzasadnienie
W dniu 1 marca 2018 r. wpłynęła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2017 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Składając skargę profesjonalny pełnomocnik nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie w imieniu skarżącego oraz zaniechano przedstawienia dokumentu, z którego wynikałby sposób reprezentacji strony, a zatem zaszła konieczność zweryfikowania prawidłowości wniesienia skargi.
Wobec powyższego Przewodnicząca Wydziału wezwała profesjonalnego pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych i fiskalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie i złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika sposób reprezentacji skarżącej oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,-zł.
Wezwania powyższe, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 marca 2018 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 30 marca 2018 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie wykonał zarządzeń Przewodniczącej Wydziału.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Materia reprezentacji osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Zgodnie z art. 28 § 1 tej ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 powołanej ustawy wskazane podmioty mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z treścią art. 34 tej ustawy, strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników.
Natomiast stosownie do regulacji art. 46 § 3 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Nadto obowiązany jest również dołączyć dokument, z którego będzie wynikało umocowanie do reprezentacji strony będącej osobą prawną, ze względu na konieczność zweryfikowania przez Sąd czy skarga została wniesiona przez prawidłowo umocowanego do tego pełnomocnika.
Z powołanych przepisów i ugruntowanej linii orzeczniczej wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej, a w przypadku zastępowania przed sądem osoby prawnej – jak w niniejszej sprawie – pełnomocnik obowiązany jest również złożyć dokument, z którego wynika sposób reprezentacji osoby prawnej. Ustawodawca nie określił przy tym rodzaju dokumentu, którym należy wykazać umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony. Nie ulega jednak wątpliwości, że stosowne dokumenty, w tym w szczególności odpisy i informacje z Centralnej Informacji KRS, winny zawierać wpisy aktualne w chwili dokonywania tej czynności. Umocowanie do działania w imieniu strony musi bowiem istnieć w chwili dokonywania czynności wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braków formalnych skargi polegających na złożeniu pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej Spółki w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie złożył odpisu z KRS-u, z którego wynika sposób reprezentacji Spółki, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie.
Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy pełnomocnik nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił wskazanych wyżej braków formalnych skargi, co obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Skarga podlega odrzuceniu również z powodu nieuzupełnienia braków fiskalnych skargi. Stosownie bowiem do treści art. 230 § 1 i 2 powołanej ustawy od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga. Zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie wykonał zarządzenia Przewodniczącej Wydziału i nie uiścił wymaganego wpisu sądowego, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy adnotacja poczyniona na karcie nr 15 akt sądowych, z której wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.