Uzasadnienie
E. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 12 października 2010 r., dotyczące wskazania podstawy prawnej oraz uzasadnienia merytorycznego wycięcia przez ten organ 1500 drzew w międzywalu W. w W. W treści skargi skarżący zarzucił Prezydentowi W. naruszenie praworządności poprzez lekceważącą bezczynność w kwestii wyjaśnienia bądź skierowania sprawy wycinki drzew do organów ścigania.
Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że bezczynność organu polegająca na braku odpowiedzi na pismo skarżącego nie dotyczy postępowania administracyjnego, egzekucyjnego ani zabezpieczającego, jak również nie dotyczy stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku skarżącego wynikającego z przepisów prawa, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Organ podniósł ponadto, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia określonych w art. 229 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym, gdy przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, na działanie prezydenta miasta przysługuje skarga do rady gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Na podstawie § 3 powyższego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Z powyższego wynika, że kognicji sądu administracyjnego nie podlegają sprawy ze skarg wnoszonych w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Nie jest więc dopuszczalne wniesienie skargi, m. in. w przypadku niezałatwienia sprawy zgodnie z oczekiwaniem skarżącego.
Skargi wnoszone w trybie art. 227 i nast. k.p.a. są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Natomiast skargi, o których mowa w ustawie o postępowaniu sądowoadministracyjnym są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli - przede wszystkim decyzji administracyjnych - z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (por. wyroku NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/97, Lex Polonica nr 338222). Postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżących, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach, nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia.
Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżących o załatwieniu skargi (postanowienie NSA z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 457/2006, Lex Polonica nr 408697).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest naruszenie praworządności poprzez nienależyte rozpatrzenie pisma E. Z. z dnia 12 października 2010 r. zatytułowanego "Masowe niszczenie zieleni"., w którym to piśmie skarżący domagał się wyjaśnienia oraz skierowania do organów ścigania sprawy bezprawnego wycięcia 1500 drzew. Zatem skarga E. Z. stanowi bez wątpienia skargę wniesioną w trybie przepisów działu VIII k.p.a.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. nr [...] wyjaśnił skarżącemu, iż wycinka drzew prowadzona jest na podstawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...], uzgodnionej postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. dnia października 2009 r. nr [...] oraz, że jest ona konieczna zarówno ze względu ochronę naturalnych siedlisk międzywala, jak również na ograniczenie zagrożenia powodziowego.
Skoro skarga E. Z. dotyczy w istocie niezadowolenia ze sposobu załatwienia pisma i nie dotyczy rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej, które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem Sąd uznał wniesioną w tym przedmiocie skargę za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.