Uzasadnienie
S.W. w dniu [...] kwietnia 2005 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, podnosząc między innymi, iż "/.../wnioski o wyłączenie są źle rozpatrywane obok przepisów art. 7, 66, 82 Prawa o ustroju Sądów".
Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wnosił o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd zważył niniejszym, iż żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Właściwość sądu administracyjnego nie jest nieograniczona, określona jest ona bowiem wyczerpująco przez dyspozycję art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, który to przepis wskazuje wobec jakich aktów i czynności organów administracji publicznej sprawuje kontrolę sąd administracyjny. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 wspomnianego przepisu.
W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze S.W. mają po części charakter skargi unormowanej w treści art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze.
W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu, którego właściwość została określona w art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270/ - podlega odrzuceniu.
Mając na względzie szereg powyższych okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji.