Uzasadnienie
J. J. pismem z 27 stycznia 2014 r. wniósł skargę na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W., polegającą na nieprzakazaniu skargi oraz wniosku o wymierzenie grzywny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec adw. J. G. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W., polegającą na nieprzakazaniu skargi oraz wniosku o wymierzenie grzywny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec adw. J. G. Zauważenia wymaga, że J. J. 20 stycznia 2012 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 września 2012 r. odrzucił powyższą skargę wskazując, iż postępowanie dyscyplinarne adwokatów nie podlega regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisom ustawy Prawo o adwokaturze i Kodeksu postępowania karnego. Rozstrzygnięcia podejmowane w postępowaniu dyscyplinarnym nie są decyzjami administracyjnymi, ani żadnym z innych aktów czy czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania w tym zakresie.
Mając zatem na uwadze, że powyższa skarga z 20 stycznia 2012 r. dotyczy również – tak jak w niniejszej sprawie - bezczynności Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. w zakresie wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec pełnomocnika, uznać należy, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.