Uzasadnienie
W piśmie nadanym w dniu 2 grudnia 2013 r. J. B. i B. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. polegającą na nierozpoznaniu w ustawowym terminie odwołania od decyzji Starosty L. z dnia [...] maja 2013 r. odmawiającej uchylenia decyzji Starosty L. z dnia [...] lipca 2008 r. Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy przez ponad 5 miesięcy nie rozpoznał ich odwołania ani nie przedłużył terminu na podstawie art. 35 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżących środków zaskarżenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu bowiem przed ich wniesieniem nie wyczerpano przysługujących środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, natomiast zgodnie z § 4 tego przepisu w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie zaś z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skoro przedmiotem skarg w niniejszej sprawie jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zatem przed ich wniesieniem do Sądu Administracyjnego należało wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z akt sprawy skarżący wymogu tego nie dopełnili.
W konsekwencji skargę należało uznać za przedwczesną i w konsekwencji niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.