Uzasadnienie
Dnia 21 kwietnia 2011 r. (data prezentaty) W. W., B. H., E. N. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie reformy rolnej.
W odpowiedzi na skargę wnosząc o odrzucenie skargi organ wskazał, że Skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, gdyż nie wystąpili z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa".
Zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2011 r. wezwano pełnomocnika Skarżących do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, wezwał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem uznania, iż w/w środek zaskarżenia nie został złożony.
W odpowiedzi z dnia 17 sierpnia 2011 r. pełnomocnik wskazał, że nie składał wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Oświadczył, że skargę wniósł po otrzymaniu od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zawiadomienia o wyznaczeniu terminu wydania decyzji do dnia 31 marca 2012 r., co w realiach sprawy uważa za rażące naruszenie prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej.
W sprawie bezczynności Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Skarżącym przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. Przepis ten aktualnie stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekle prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązujące brzmienie art. 37 § 1 zostało nadane art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.), i obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2011 r.
Jako że nad Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ma organu administracji publicznej wyższego stopnia (w rozumieniu art. 17 kpa), a skarga na bezczynność tego organu została wniesiona po dniu 11 kwietnia 2011 r. (dacie wejścia w życie nowelizacji kpa), dlatego też winna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący winni więc przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu wcześniej wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, a ewentualnie w następnej kolejności skierować sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto wskazać należy, iż czym innym jest stwierdzenie wystąpienia naruszenia prawa (na co wskazuje pełnomocnik Skarżących w piśmie z dnia 17 sierpnia 2011 r.), zaś odrębną kwestią jest wezwanie organu do jego usunięcia.
Skoro Skarżący nie wykazali, że przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpali tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, ich skarga jest zatem niedopuszczalna i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa Sąd skargę na bezczynność odrzucił.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.