Uzasadnienie
B. K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła bezczynność Marszałka Województwa [...] polegającą na nieuzgodnieniu z Radą W., w trybie art. 16 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, granicy [...] Parku Krajobrazowego na odcinku dotyczącym działek skarżącej oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] z obrębu [...] w Dzielnicy W. W..
Złożonym na urzędowym formularzu wnioskiem z dnia 6 czerwca 2012 r., B. K. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2).
Jednakże stosownie do treści art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, s.509.).
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 6. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Aby możliwa była ocena przez Sąd bezczynności danego organu administracji publicznej należy najpierw ustalić, czy organ ten jest właściwy do podjęcia czynności lub wydania orzeczenia o treści żądanej przez stronę. Zatem organ pozostawał będzie w bezczynności wówczas, gdy przepisy prawa materialnego będą nakładać na niego obowiązek podjęcia działania w przepisanej prawem formie, zgodnie z jego właściwością rzeczową i miejscową
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżąca domaga się od Marszałka Województwa [...] uzgodnienia z Radą W., w trybie art. 16 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, granicy parku krajobrazowego. Tymczasem, stosownie do treści art. 16 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie przyrody, organem właściwym do podjęcia czynności w tym przedmiocie jest Sejmik Województwa [...], a nie Marszałek Województwa [...]. Organ ten w świetle art. 16 ust. 1 i art. 43 i 46 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) jest odrębnym w stosunku do marszałka województwa (wyposażonego z kolei we własne kompetencje w zakresie wykonywania władzy publicznej - m.in. wydawanie decyzji administracyjnych) organem wykonującym funkcje w zakresie władzy publicznej (m.in. kompetencje w zakresie stosowania prawa miejscowego). Marszałek województwa organizuje prace zarządu (art. 43 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa), który jest organem samorządu województwa odrębnym od sejmiku (art. 15 ustawy) - organem w stosunku do niego wykonawczym (art. 31 ust. 1 ustawy).
Zatem, ponieważ w postępowaniu, w którym skarżąca złożyła skargę z dnia 30 kwietnia 2012 r., Marszałek Województwa [...] nie jest zobowiązany do wydania aktu bądź podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa, to skarga do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu polegającą na nieuzgodnieniu granic parku krajobrazowego, nie przysługuje.
W tej sytuacji przedmiotowa skarga - jako oczywiście bezzasadna - skutkuje oddaleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.