Uzasadnienie
Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień 8 grudnia 2004 r., zatytułowanym "Wniosek o zaświadczenie" E.D. zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego o "urzędowe zaświadczenie o wpływie, rejestracji i sposobie załatwienia albo przekazania do załatwienia mojego pisma skierowanego do Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego listem poleconym: R [...] złożonym za pośrednictwem Urzędu Pocztowego W. w dniu 21 stycznia 1994 r.". Skarżący zaznaczył, iż po zaświadczenie lub odmowę jego wydania zgłosi się osobiście ostatniego dnia terminu liczonego z uwzględnieniem przepisu art.61§1 i art.217§3 k.p.a.
Pismem z dnia 7 stycznia 2005 r. organ poinformował skarżącego, iż nie może udzielić mu żądanych informacji albowiem dzienniki korespondencji z lat 1989 - 1995 zostały zniszczone na podstawie zezwolenia nr 60/99, wydanego przez Dyrektora Archiwum Akt Nowych z dnia 17 października 1999 r.
Pismem datowanym na dzień 7 lutego 2005 r. E.D. wniósł skargę na bezczynność organu, wskazując, iż nie załatwił on jego wniosku w trybie przewidzianym dla wydawania zaświadczeń (wydanie zaświadczenia lub odmowa jego wydania w drodze postanowienia).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując na jego bezprzedmiotowość. W ocenie organu, po pierwsze - skarżący został prawidłowo poinformowany o braku możliwości załatwienia jego wniosku, a po drugie - przedmiot skargi nie spełnia kryteriów z art.3§2 p.p.s.a., co winno skutkować umorzeniem postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Z wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2004 r. wynika jednoznacznie, iż żądał on od organu wydania zaświadczenia.
Wydawanie zaświadczeń reguluje Dział VII (art.217 - 220) k.p.a., wskazując, iż załatwiając wniosek ubiegającego się o zaświadczenie organ albo wydaje je bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art.217§3) albo odmawia wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę w drodze zaskarżalnego zażalenia (art.219).
Obowiązków powyższych nie wykonał organ. Pisma z dnia 7 stycznia 2005 r. nie można bowiem potraktować jako zaświadczenia (organ nie potwierdził nim bowiem faktów, które wskazał we wniosku skarżący) ani odmowy jego wydania, o której mowa w art.219 k.p.a. Wprawdzie treść przywołanego wyżej pisma wskazuje na to, iż organ de facto odmawia skarżącemu potwierdzenia wskazanych przez niego faktów (z racji zniszczenia dokumentacji), niemniej powyższe nie nastąpiło w przepisanej formie procesowej.
Zasadnie zatem wskazał skarżący, iż organ zobligowany przepisami k.p.a. do podjęcia ściśle określonych działań, pozostaje w bezczynności.
Z tego względu skargę należało uwzględnić.
Wskazać należy także na błędność wniosków zawartych w odpowiedzi organu na skargę. Po pierwsze - ewentualne stwierdzenie przez Sąd, iż skarga dotyczy przedmiotu nie wymienionego w art.3§2 p.p.s.a. prowadziłoby do odrzucenia skargi na zasadzie art.58§1 pkt 1 tej ustawy, nie zaś jego umorzenia na podstawie art.161§1 pkt 3, po drugie natomiast - przedmiot sprawy mieści się w kognicji Sądu, wyznaczonej wspomnianym art.3§2 ustawy (pkt 8 w zw. z pkt 2 tego artykułu).
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art.149 oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).