Uzasadnienie
Skarżący Z. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Rady Ministrów.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy aktów administracyjnych, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie oraz innego niż wymienione aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z bezczynnością organu.
Jak wynika natomiast z treści art. 52 § 1 cytowanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organami właściwymi w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
W niniejszej sprawie jednakże zasadnicze znaczenie ma kwestia dopuszczalności skargi opartej na powołanej ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na bezczynność Prezesa Rady Ministrów.
Z. A. wniósł skargę na bezczynność polegającą na zwracaniu przez organ licznych podań, zażaleń, doniesień i wniosków. Organ wielokrotnie zwracając wystąpienia skarżącego informował go, iż jego żądania pozostają poza zakresem właściwości Prezesa Rady Ministrów, nie jest on zobligowany do wydawania w tym przedmiocie rozstrzygnięć z zakresu prawa administracyjnego.
Wobec powyższego w omawianej sprawie nie można zarzucić organowi bezczynności w sytuacji gdy nie był on zobligowany do wydania takich rozstrzygnięć.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż żądania zawarte w skardze Z. A. nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego i z tych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.