Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 maja 2012r. G. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty P. polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ wniosku z dnia 27 lutego 2012r. o wznowienie postępowania odnośnie wpisów w ewidencji gruntów.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu skargi G. P. wskazał, że w piśmie z dnia 27 lutego 2012r. zawarł wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie zmian dokonanych w ewidencji gruntów i budynków. Wobec braku reakcji ze strony Starosty P. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego ze skargą w trybie art. 37 k.p.a. na bezczynność organu powiatowego.
Odpowiadając na skargę Starosta P. wniósł o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu, że pismo G. P. z dnia 27 lutego 2012r było odpowiedzią na wcześniejsze pismo organu z dnia 21 lutego 2012r., które zostało wystosowane do skarżącego w toku postępowania prowadzonego w sprawie zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków odnośnie danych ewidencyjnych budynku posadowionego na działce nr [...] w obrębie [...] gmina R. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem decyzji w dniu [...] lutego 2012r.
W tej sytuacji organ nie potraktował pisma skarżącego z 27 lutego 2012r. jako odrębnego wniosku, lecz jako odpowiedź na pismo organu z dnia 21 lutego 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga G. P. zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zakres przedmiotowy skarg i na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w k.p.a. lub akcie szczególnym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt lub czynność) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a. oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego.
Podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest zatem ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. uznając skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania decyzji (lub postanowienia) a także podjęcia czynności w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SAB 37/00).
W ocenie Sądu analizowana pod kątem zgodności z prawem procesowym skarga na bezczynność Starosty P. zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ - wbrew ustawowemu obowiązkowi ustosunkowania się do wniosku strony skarżącej z dnia 27 lutego 2012r.- nie dokonał wnioskowanej czynności ani też nie wydał jakiegokolwiek orzeczenia w zakresie żądania strony.
Zgodnie z przepisem art. 35 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Należy stwierdzić, że skoro do organu administracji publicznej wpłynęło pismo obywatela, w którym zawarty był określony wniosek to organ ten, jeżeli powziął wątpliwości, co do treści wniosku, winien był zwrócić się do zainteresowanego o stosowne wyjaśnienie.
W niniejszej sprawie jednak, organ nie podjął działań mających na celu załatwienie sprawy w formie procesowej.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, aby istniały przesłanki do uznania, że okoliczności niezależne od niego spowodowały niemożność zakończenia sprawy i załatwienia wniosku.
Podkreślić należy, że organ musi wyjaśnić jaki jest zakres żądania strony i załatwić sprawę w formie procesowej mając na uwadze terminy załatwiania spraw określone w art. 35 k.p.a.
W zakończeniu trzeba dodać, że rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, aby bezczynność organu w niniejszej sprawie nosiła cechy rażącego naruszenia prawa i dlatego też Sąd nie orzekł o wymierzeniu organowi grzywny.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.