Uzasadnienie
W piśmie z dnia 8 kwietnia 2013 r. S. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Starosty S. polegającą na niedokonaniu wpisu w ewidencji gruntów i budynków.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Ponieważ z akt postępowania administracyjnego nie wynikało, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał środek zaskarżenia, pismem z dnia 29 maja 2013 r. wezwano go do wykazania w terminie siedmiu, że przed wniesieniem skargi z dnia 8 kwietnia 2013 r. wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Skarżącego poinformowano, że w przypadku nieudzielania odpowiedzi na wezwanie w wyznaczonym terminie, Sąd uzna, że nie złożył on zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W wezwaniu zawarto pouczenie o treści art. 37 § 1 K.p.a. oraz art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismo z dnia 29 maja 2013 r. doręczono skarżącemu w dniu 3 czerwca 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 54 akt sprawy).
W odpowiedzi na opisane wezwanie skarżący złożył do akt sprawy pismo z dnia 5 czerwca 2013 r. Nie wykazał jednak, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi na bezczynność złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ppsa, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem wszakże że, jak stanowi art. 52 § 1 ppsa, środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Artykuł 37 § 1 k.p.a. przewiduje, jak zaznaczono, środek zaskarżenia w postaci zażalenia w przypadku bezczynności organu, jednak tylko wówczas, gdy nad organem pozostającym w bezczynności jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. Jeżeli brak jest takiego organu, to właściwym środkiem jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przedmiotowa skarga zarzuca bezczynność Starosty S. w przedmiocie dokonania wpisu w ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie, stosownie do treści art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), Starosta działa jako organ administracji geodezyjnej i kartograficznej. Zgodnie z art. 7b ust. 2 pkt 2, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Organem administracji geodezyjnej i kartograficznej wyższego stopnia dla Starosty S. jest więc [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do tego organu administracji jest zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność Starosty S. w przedmiocie dokonania wpisu w ewidencji gruntów i budynków.
Jak podano, z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem przedmiotowej skargi dopełnili wskazanej czynności. Także pomimo wezwania Sądu, nie wykazał on, że wniósł stosowne zażalenie.
Ponieważ zatem S. Z. nie wyczerpał środka zaskarżenia, który przysługiwał mu w administracyjnym toku instancji, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.