Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. R. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. polegającą na niewydaniu zaświadczenia o żądanej treści odnośnie prawnego dostępu działki nr [...] z ul. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu bowiem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej.
Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 7 kwietnia 2011 r. wezwał Prezydenta miasta P. do usunięcia naruszenia prawa w oparciu o przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Jednakże w ocenie Sądu nie można uznać, że działanie to umożliwia wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
W wyroku z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 128/10, który Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, polegającą na braku wydania zaświadczenia w trybie działu VII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 § 1 Kpa, a nie poprzez złożenie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa kierowanego do organu pozostającego w bezczynności (art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wykorzystanie środka prawnego jakim jest zażalenie w trybie art. 37 Kpa jest możliwe, gdy przewidują go przepisy prawa oraz gdy istnieje organ administracji publicznej wyższego stopnia, do którego można wnieść zażalenie. Natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu w sytuacji, gdy przepisy nie przewidują żadnego środka zaskarżenia aktu lub czynności ze względu na jednoinstancyjny tryb wydawania aktu lub podejmowania czynności albo ze względu na brak organu wyższego stopnia, do którego można byłoby wnieść właściwy środek zaskarżenia. Przepis art. 219 Kpa przewiduje wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, na które służy zażalenie, dopuszcza zatem kontrolę instancyjną postanowienia wydanego w tym trybie. Możliwa jest także kontrola instancyjna stanu bezczynności organu niewydającego zaświadczenia, uruchomiona na skutek wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kpa
Wobec tego przed wniesieniem skargi winno zostać złożone zażalenie na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia. Natomiast z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie wyczerpał tego trybu.
Niedopełnienie tego obowiązku powoduje, że wniesioną skargę należało uznać za przedwczesną i w konsekwencji niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.