Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. C. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 25 listopada 2014 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], który utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o umorzenie niniejszego postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący przed złożeniem skargi na bezczynność nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. Jednocześnie wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone, ponieważ postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Minister odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.
Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2014 r. wezwano skarżącego do nadesłania odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do Ministra Infrastruktury i Rozwoju przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało odebrane w dniu 25 lutego 2015 r. przez (zwrotne potwierdzenie odbioru k-46 akt sądowych), jednak do dnia dzisiejszego nie udzielono na nie odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, natomiast zgodnie z § 4 tego przepisu w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie zaś z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, zatem przed ich wniesieniem do Sądu Administracyjnego należało wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy administracyjnej nie wynikało, by skarżący wymogu tego dopełnił. W odpowiedzi na skargę organ kwestionował wyczerpanie przez skarżącego ww. trybu. Skarżący, mimo wezwania, nie udzielił odpowiedzi do dnia wydania tego postanowienia, czy skierował wezwanie do organu. W tej sytuacji należało przyjąć, że skarga została wniesiona bez uprzedniego wezwania Ministra do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju nie pozostaje już w bezczynności, bowiem zakończył postępowanie wydaniem postanowienia z dnia z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...].