Uzasadnienie
Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Rolników decyzją z dnia [...] września 2005 r. stwierdził ustanie ubezpieczenia społecznego rolników małżonki skarżącego K. B. E. B. wniósł do Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Rolniczego żądanie stwierdzenia z urzędu nieważności przedmiotowej decyzji jako naruszającej prawo tj. art.156 § 1 kpa. Następnie, na podstawie art. 37 kpa, wniósł do Ministra pracy i Polityki Społecznej zażalenie na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wobec niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie.
W dniu 9 maja 2006 r. skarżący – E. B. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Rolniczego stwierdzającej ustanie ubezpieczenia społecznego rolników małżonki K. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Żądania zawarte w skardze E. B. nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Właściwość sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.). Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sad administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1-4 wspomnianego przepisu. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej dopuszczalne jest zatem tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów i czynności.
Konstytucyjny model sądownictwa zakłada całkowitą odrębność pionu sądownictwa powszechnego i administracyjnego oraz konieczność wyraźnego rozgraniczenia zadań i właściwości sądów tworzących strukturę sądownictwa powszechnego i administracyjnego.
Postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zastrzeżone zostało dla sądownictwa powszechnego. Oznacza to, że wyłączona została droga sądowoadministracyjna, albowiem prowadziłoby to do dwutorowości postępowań sądowych.
Należy również wspomnieć, iż zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W użytym w art. 37 § 1 kpa pojęciu "niezałatwienie sprawy" nie mieści się rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w tym przepisie. Rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie aktu administracyjnego, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do Sądu bowiem w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy P.p.s.a. nie wymieniono tego rodzaju orzeczeń (por. postanowienie NSA z 27.09.2001r. I SAB 177/01, LEX nr 84483).
W świetle powyższych rozważań należało uznać, że skarga na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego jest i z tej przyczyny niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez Sąd.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia