Uzasadnienie
M.K. pismem z dnia 12 marca 2007r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego polegającą na niewłaściwym nadzorze nad postępowaniem w przedmiocie przestępstw urzędniczych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 2 sierpnia, 8 sierpnia 2006r. oraz w dniu 5 stycznia 2007r. złożył zawiadomienie o przestępstwie popełnionym przez urzędników. Skarżący zakwestionował zgodność z prawem postanowienia Prokuratury Rejonowej w L. o odmowie wszczęcia śledztwa, wobec stwierdzenia, ze zarzucone urzędnikom przestępstwo z art. 231 k.k. nie zawiera ustawowych znamion czynu zabronionego
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej.
Z przepisu art. 3 § 2 tej ustawy wynika natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy nieustosunkowania się przez Prokuratora Krajowego do pism, zażaleń i skarg skarżącego.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że żaden przepis prawa, a w szczególności art. 8 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 20 czerwca 2005r.
o prokuraturze (Dz. U. z 2002r., Nr 21, poz. 206 ze zm.) regulujący tryb wydawania przez Prokuratora Krajowego podległym prokuratorom poleceń dotyczących czynności procesowych, nie daje podstawy do twierdzenia, że pisemne polecenia wydane przez Prokuratora Krajowego w tym zakresie, mają charakter aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zatem niewydawanie poleceń tego rodzaju nie może być uznane za bezczynność organu administracji w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 8 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niezałatwienie po myśli strony jej żądań nie uprawnia do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, skoro w myśl art. 3 (2 pkt 8 cyt. ustawy skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 powołanego przepisu, natomiast w niniejszej sprawie nie zachodzi taki właśnie przypadek.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że śledztwo prowadzone przez prokuratora w ramach postępowania karnego i ewentualne uchybienia, do których doszło w jego ramach, nie należą do kognicji sądu administracyjnego. Powyższe kwestie reguluje kodeks postępowania karnego, którego przepisy nie zawierają unormowań pozwalających na dokonywanie czynności w postępowaniu karnym przez sąd administracyjny, które miałyby charakter kontrolny.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy, skargę odrzucił.