Uzasadnienie
W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie piśmie z dnia 31 stycznia 2013 r. H. N. zaskarżyła bezczynność Burmistrza Miasta P. w rozpatrzeniu wniosku o wymeldowanie z pobytu stałego jej córki – K. M. Rzeczone pismo skarżąca wniosła zarówno za pośrednictwem organu administracji (w dniu 1 lutego 2013 r.), jak i bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. organ administracji wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że została wniesiona przed wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a.
W piśmie z dnia 21 maja 2013 r. wezwano H. N. do nadesłania w terminie siedmiu dni informacji, czy przed złożeniem przedmiotowej skargi wyczerpała środek zaskarżenia.
W odpowiedzi skarżąca złożyła do akt sprawy pismo z dnia 10 czerwca 2013 r., do którego dołączyła m.in. fotokopie zażalenia z dnia 23 lutego 2013 r. skierowanego do Burmistrza Miasta P. na niezałatwienie sprawy w terminie, skargi skierowanej do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z tej samej daty na bezczynność Burmistrza Miasta P., a także postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. uznającego skargę za uzasadnioną i wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy.
Z uwagi na to, że wskazane pismo z dnia 10 czerwca 2013 r. zawierało brak formalny w postaci braku podpisu, pismem z dnia 2 lipca 2013 r. stronę wezwano do jego uzupełniania w terminie siedmiu dniu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2013 r. Przewodniczący pozostawił pismo bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braku w terminie.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 2 lipca 2013 r. Wojewoda [...] w piśmie z dnia 5 lipca 2013 r. poinformował, że skargę na bezczynność Burmistrza Miasta P., po rozpatrzeniu której wydano postanowienie z dnia 22 marca 2013 r., H. N. złożyła w dniu 23 lutego 2013 r.
Z kolei w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 27 sierpnia 2013 r. Burmistrz Miasta P. w piśmie z dnia 4 września 2013 r. poinformował, że w aktach pozostających w jego dyspozycji nie ma pisma H. N. oznaczonego jako "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ppsa, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem wszakże że, jak stanowi art. 52 § 1 ppsa, środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Artykuł 37 § 1 K.p.a. przewiduje, jak zaznaczono, środek zaskarżenia w postaci zażalenia w przypadku bezczynności organu tylko wówczas, gdy nad organem pozostającym w bezczynności jest organ administracji publicznej wyższego stopnia.
Przedmiotowa skarga zarzuca Burmistrzowi Miasta P. bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącej o wymeldowanie jej córki z pobytu stałego. W tym zakresie, stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), burmistrz działa jako organ administracji pierwszej instancji. W świetle art. 50 ust. 2 i 3 powołanej ustawy organem odwoławczym w stosunku do organu gminy (miasta), a także organem, który sprawuje nadzór nad działalnością organu gminy (miasta) w zakresie realizacji obowiązków określonych w ustawie, jest wojewoda
- - w stosunku do Burmistrza Miasta P. jest to Wojewoda [...]. Złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do tego organu administracji jest zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wymeldowanie.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca przed wniesieniem przedmiotowej skargi dopełniła wskazanej czynności, na co zwrócił uwagę organ administracji w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r.
Jak ustalono, "skarga" H. N., która doprowadziła do wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy, została złożona do organu odwoławczego w dniu 23 lutego 2013 r. Tę samą datę nosi skierowane do Burmistrza zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, którego kopię strona przesłała do Sądu przy piśmie z dnia 10 czerwca 2013 r., a brak jest jakichkolwiek podstaw, by przyjąć, że zostało ono wniesione wcześniej.
Tymczasem skierowane do Sądu pismo z dnia 31 stycznia 2013 r., w którym strona wniosła przedmiotową skargę na bezczynność co do rozpatrzenia wniosku o wymeldowanie, zostało złożone za pośrednictwem Burmistrza Miasta P. już w dniu 1 lutego 2013 r. Strona złożyła tę samą skargę także bezpośrednio do Sądu w dniu 5 marca 2013 r., jednakże z art. 54 § 1 ppsa jednoznacznie wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. W konsekwencji za datę wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność niewątpliwie należy uznać dzień złożenia jej w siedzibie Burmistrza Miasta P.- 1 lutego 2013 r.
Skoro powołany wyżej art. 52 § 1 ppsa pozwala na wniesienie skargi dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, to wniesienie przedmiotowej skargi w dniu 1 lutego 2013 r. - przed wyczerpaniem przez skarżącą trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. - skutkuje jej niedopuszczalnością.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.