Uzasadnienie
A. B. pismem z dnia 3 marca 2009 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ nie rozpoznał zażalenia A. B. z dnia [...] stycznia 2009 r. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], którym odmówiono uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podniósł, iż w dniu [...] maja 2009 r. rozpatrzył przedmiotowe zażalenie skarżącej, tym samym nie pozostaje już w bezczynności (dowód: postanowienie z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). W związku z tym wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Z akt sprawy wynika, że do organu w dniu [...] stycznia 2009 r. wpłynęło zażalenie A. B. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...]. Stosownie do treści art. 35 § 3 kpa, organ winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca od wskazanej wyżej daty (ewentualnie nie później niż w ciągu 2 miesięcy).
Jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz ze znajdujących się w aktach dokumentów, organ po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność w dniu 3 marca 2009 r., wydał w dniu [...] maja 2009 r. postanowienie o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji, w związku z czym ustała jego bezczynność.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie – przed przekazaniem tej skargi do Sądu – wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z kolei z przepisu art. 149 powołanej ustawy wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania.
W takim wypadku tj., gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej wyżej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, niepublikowana).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania.
O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art. 201 § 1 powołanej ustawy.