Uzasadnienie
Na wniosek skarżącego M. M. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] podjął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1948 r. nr [...] uznającego, że nieruchomość ziemska pn. "O." o powierzchni 44,7898 ha podpada pod działanie art. 2 ust. 1 pkt e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.
W dniu 16 czerwca 2011 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie postępowania podjętego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Skarżący podniósł, niż od dnia wznowienia postępowania organ nie podjął żadnej czynności w tej sprawie.
Organ wniósł o oddalenie skargi, wzmiankując, iż strony postępowania zostały wezwane do zapoznania się z aktami administracyjnymi w terminie 14 dni od otrzymania stosownego zawiadomienia, po którym to terminie zostanie wydane merytoryczne rozstrzygnięcie.
Skarżący, mimo wezwania, nie wskazał, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przesłanką dopuszczalności skargi jest zatem wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje
Sygn. akt IV SAB/Wa 94/11 żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji lub postanowienia w postępowaniu administracyjnym, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Przepis ten, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), a obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. i znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie stanowi, że na załatwienie spawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej skargi należy zauważyć, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w wydaniu decyzji w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nieważności. Istotne jest, iż w stosunku do tego organu brak jest w postępowaniu administracyjnym organu administracji publicznej wyższego stopnia co oznacza, iż stosownie do art. 37 k.p.a. skarżący przed wniesieniem skargi do sądu był zobowiązany wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Wystosowanie do organu takiego wezwania stanowiło bowiem w niniejszej sprawie przesłankę dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. jednakże, jak wynika z treści skargi i braku odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do usunięcia naruszenia prawa.
Reasumując, należy stwierdzić, iż przesłanka warunkująca wniesienie skargi na bezczynność organu w wydaniu decyzji, w postaci wyczerpania środków zaskarżenia, nie została w niniejszej sprawie spełniona. Skargę, jako niedopuszczalną, należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z powyższych względów, mając na uwadze art. 37 k.p.a., art. 52 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.