Uzasadnienie
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc m.in. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.
Stosownie zaś do treści art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić, w myśl art. 35 § 3 kpa, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Z kolei w myśl art. 149 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, czy też stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Orzekając w trybie tego artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania m. in. rozstrzygnięcia w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z powyższego wynika, że skorzystanie z środka prawnego jakim jest skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, mającym w istocie na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, nie jest dopuszczalne w sytuacji, gdy przed wniesieniem skargi organ wydał akt.
Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, iż organ co prawda nie uczynił zadość wymogom określonym w art. 35 kpa, jednakże w dniu 25 maja 2012 r., wydał decyzję nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołań J. P., J. P., P. N., W. K., E. K., A. P., Z. M., A. M. i G. S. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] w pkt I. uchylił w sentencji decyzji organu pierwszej instancji zapis, znajdujący się na stronie 4 w punkcie 9: "Nieruchomości należy wydać w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu niniejszej decyzji" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia zapisu: "Ustalam termin, odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę na 30 dzień od dnia doręczenia zawiadomienia inwestora o konieczności zajęcia gruntów pod inwestycję", w pkt. II w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Zatem skoro w chwili złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tj. w dniu 6 czerwca 2012 r. (dowód: koperta, w której nadano skargę – k. 28 akt sądowych) organ wydał już rozstrzygnięcie w sprawie, to stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.