Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 22 listopada 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 95/16

Uzasadnienie

W piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. M. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska "w sprawie szkody w środowisku i niszczenia siedliska przyrodniczego (miejsca rozrodu i przebywania żab i ropuch) na nieruchomości w związku z prowadzoną inwestycją budowy 6-ciu domów bliźniaków oraz układu drogowego na której znajduje się użytek ekologiczny Źródliska na M. w L. przy ul. [...]"

Przed wniesieniem skargi Skarżąca w piśmie z dnia 24 listopada 2015 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r Sąd wezwał M. T. do jednoznacznego określenia, w terminie 7 dni, czy pismo z dnia 12 stycznia 2016 r. stanowi skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i jest skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czy też stanowi skargę do Ministra Środowiska na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i dotyczy zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.).

W odpowiedzi na to pismo Skarżąca podała, że Minister Ochrony Środowiska uchylił się od rozpatrzenia skargi na bezczynność GDOŚ i przesłał dokumenty do Sądu. Podkreśliła również, że działanie GDOŚ i jak i organu nadzorującego stanowi w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna.

W pierwszej kolejności należało ustalić co jest przedmiotem skargi. Jak wynika z akt sprawy pismo skarżącej z dnia 12 stycznia 2016 r. adresowane było do Ministra Środowiska. Dlatego w piśmie z dnia 18 maja Sąd wezwał skarżąca do sprecyzowania, pismo z jakiej daty stanowi skargę na bezczynność GDOŚ do Sądu. Z uwagi na niejednoznaczną odpowiedź skarżącej ponowne żądanie w tym zakresie Sąd wystosował w piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r. W odpowiedzi na to pismo Skarżąca wskazała m.in., że "działanie GDOŚ i jak i organu nadzorującego stanowi w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących".

Z uwagi na treść owego pisma i treści samej skargi Sąd uznał, że dotyczy ono bezczynności Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska polegającej na braku realizacji ustawowych zadań. W treści skargi podniesiono m.in. że GDOŚ jako powołany do ochrony środowiska urząd państwowy nie spełnia swoich zadań, czy nie skierował do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. wystąpienia w sprawie monitoringu przyrodniczego na działce nr [...] obręb [...] w L. – co jest w zakresie obowiązków służbowych tej instytucji. W skardze zażądano również wyciągnięcia w konsekwencji do osób łamiących przepisy obowiązującego prawa. Ponadto w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wskazano, że GDOŚ nie udzielił Skarżącej odpowiedzi na pismo z 19 października 2015 r. na działanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. w związku ze szkodą na środowisku.

W ocenie Sądu wniesiona skarga dotyczy działania organu w zakresie uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Stwierdzić należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 poz. 718 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W ocenie Sądu zarówno dotychczasowy przebieg postępowania jak i zarzuty podnoszone przez Skarżącą dają podstawę do przyjęcia, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy skargi o jakiej mowa w art. 227 i następne K.p.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie reprezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w sprawach dotyczących postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r. III SA/Wa 948/06, postanowienie NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII K.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Co więcej sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne K.p.a.), ponieważ sprawy te również nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych.

Skoro wniesiona skarga dotyczy działanie organu w zakresie rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie określonym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.