Uzasadnienie
W związku z wątpliwościami co do wyczerpania przez skarżącą Spółkę trybu zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania zezwolenia na pracę na terytorium RP, wezwano pełnomocnika Spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Natomiast skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Z treści cyt. przepisów wynika, że uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Natomiast z analizy akt wynika, że wezwanie Sądu zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej Spółki 22 sierpnia 2019 r. Ostatni dzień terminu na wykonanie wezwania przypadał zatem na 29 sierpnia 2019 r., jednakże wezwanie to do dnia rozpatrywania sprawy pozostało bez odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.