Uzasadnienie
W piśmie z dnia 11 lutego 2013 r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej.
Postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. IV SA/Wr 149/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał się za niewłaściwy i przekazał skargę zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W piśmie z dnia 20 maja 2013 r. skarżący sprecyzował treść skargi i wskazał, że jego skarga dotyczy "niewydania żadnej decyzji w sprawie przyczyny nieprzedstwienia Prezydentowi wniosku o nadania bezwzględnie należnego mi odznaczenia"
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto zgodnie z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Skarżący podnosi w skardze, że Prezes IPN nie wydał żadnej decyzji w przedmiocie nie przedstawienia Prezydentowi RP wniosku skarżącego o nadanie mu odznaczenia. Wskazać należy, że bezczynność organu może być przedmiotem skargi do Sądu w sytuacji gdy powszechnie obowiązujący przepis na prawa nakłada na organ obowiązek określonego działania. Zatem aby żądanie skarżącego mogło zostać uwzględnione musiałby istnieć przepis, który zobowiązywał by Prezesa IPN do wydania decyzji o odmowie przedstawienia danej osoby do odznaczenia przez Prezydenta RP. Zauważyć tymczasem należy, że postępowanie w sprawie nadania odznaczenia, którego żąda skarżący, regulują przepisy ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U., Nr 90, poz. 450). Stosownie do art. 30 ust. 1 tej ustawy organy uprawnione występują do Prezydenta z wnioskiem o nadanie orderu lub odznaczenia z własnej inicjatywy lub z inicjatywy jednostek organizacyjnych i podległych organów samorządowych, organizacji społecznych i zawodowych.
Zgodnie z art. 30 ust. 2 tej ustawy zgłoszenie inicjatywy nadania orderu lub odznaczenia nie zobowiązuje organu uprawnionego do przedstawienia Prezydentowi wniosku w tej sprawie. Nieprzedstawienie Prezydentowi RP wniosku przez organ uprawniony wymaga zawiadomienia i podania przyczyny zgłaszającemu inicjatywę. Stwierdzić zatem należy, że nie ma przepisów które odmowę wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie odznaczenia przywierałyby formę decyzji administracyjnej czy postanowienia czy też aktu z zakresu administracji publicznej. Nie można zatem skutecznie zarzucić Prezesowi IPN bezczynności w niniejszej sprawie.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.