Uzasadnienie
W dniu 7 października 2008r. W.P. zwrócił się do Starosty K., w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie odbitki kserograficznej lub załącznika do e-maila opinii prawnej z dnia 14 sierpnia 2008r. na podstawie, której przekazano jego skargi na Starostę do rozpatrzenia przez ten organ.
W odpowiedzi na powyższe Starosta, w piśmie z dnia 8 października 2008r. poinformował W. P., że przedmiotowa opinia prawna nie jest informacją publiczną, a dokumentem wewnętrznym w toku prowadzonego postępowania skargowego.
W. P. złożył w dniu 22 października 2008r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na bezczynność Starosty Kłodzkiego bowiem pomimo upływu 14 dniowego terminu załatwienia sprawy nie udostępniono mu żądanej informacji ani nie wydano decyzji odmawiającej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odpowiadając na pismo z dnia 22 października 2008r. wyjaśnił, iż nie zachodzą okoliczności uprawniające do wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Dopóki bowiem Starosta, w myśl art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji, nie wyda w sprawie decyzji to nie ma zastosowania ustawa Kodeks postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 23 listopada 2008r. W. P. wezwał Starostę Kłodzkiego do zaprzestania naruszenia prawa polegającego na nieudostępnieniu opinii prawnej, o którą wnosił.
W piśmie z dnia 26 listopada 2008r. organ administracyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 8 listopada 2008r. nie dopatrując się w postępowaniu naruszenia prawa.
W odpowiedzi na pismo z dnia 23 listopada 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie poinformowało W. P., iż nie zachodzą okoliczności do wniesienia zażalenia w trybie art. 37 kpa.
W skardze na bezczynność Starosty Kłodzkiego W. P. przytoczył argumentację zawartą w zażaleniu z dnia 22 października 2008r.
W odpowiedzi na skargę Starosta K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Kwestią istotną do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to czy opinia prawna o udostępnienie, której wystąpił skarżący stanowi informację publiczną.
Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie ją jasne, należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, iż "Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa".
Uwzględniając wszystkie te aspekty można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią więc treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych jak i te których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypowiedziano się przy tym również na temat opinii prawnej w szczególności jej kwalifikowania z punktu widzenia przepisów ustawy.
W wyroku bowiem z dnia 22 czerwca 2007r. /sygn. akt SAB/Wa 175/06/ WSA w Warszawie wyraził pogląd, iż opinia prawna sporządzona przez pracownika organu dla potrzeb załatwienia konkretnej sprawy, czy też bliżej nieokreślonej liczby spraw, jako dokument wewnętrzny, służący załatwieniu spraw i realizacji zadań organu, posiada walor informacji publicznej.
Powyższą tezę skład orzekający podziela brak bowiem istotnych powodów by opinii prawnej złożonej w niniejszej sprawie odmówić przymiotu informacji publicznej.
Starosta Kłodzki jest organem władzy publicznej, stosownie zaś do art. 4 ust. 1 i zgodnie z ust. 3 tegoż artykułu obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.
Inną natomiast kwestią jest dostęp do informacji publicznej.
Jeżeli podmiot zobowiązany posiada określoną informację, która ma przymiot informacji publicznej, to w świetle przepisów ustawy albo tę informację udostępnia w drodze czynności materialnotechnicznej względnie w formie decyzji administracyjnej udostępnienia takiej informacji odmawia.
Odmówić udzielenia informacji publicznej można z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych na podstawie art. 5 ust. 1 powyższej ustawy.
Ustawa przewiduje jeszcze jeden sposób załatwienia sprawy podmiotu uprawnionego a mianowicie umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji.
Podkreślić po tych uwagach należy, że sposób rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy należy do zobowiązanego a nie do Sądu administracyjnego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wyżej powołanej ustawy.