Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 13 listopada 2012 r. ze skargi M. P. wniesionej pismem z dnia [...] lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 528/10 zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA/Wr 595/12 wyłączono do odrębnego rozpoznania skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w przedmiocie wykonania decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] i zarejestrowano ją pod sygn. akt IV SAB/Wr 110/12.
W uzasadnieniu skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w przedmiocie wykonania decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] skarżący wskazał, że wnosi skargę w przedmiocie egzekucji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, a więc gdy dotyczy ona jedynie: decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (pkt 2), postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (4a).
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca Komendantowi Powiatowemu Policji w Ś. bezczynność polegającą na niepodjęciu działań mających na celu wykonanie decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...]. Zatem skarga dotyczy bezczynności organu w postępowaniu egzekucyjnym w wykonaniu decyzji administracyjnej.
Z powyższego wynika, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego może dotyczyć pozostawania przez organ egzekucyjny w bezczynności w wydawaniu postanowień, na które służą zażalenia. Zauważyć należy, że kwestię bezczynności organu egzekucyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015). Natomiast skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie wydania postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, przysługuje wyłącznie po wyczerpaniu trybu przewidzianego we wskazanej ustawie.
W świetle treści art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. zachowało swą aktualność dotychczasowe orzecznictwo przyjmujące, że niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego I instancji polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2003 r. II SAB/Wa 138/02, ONSA 2004, nr 2, poz. 89).
Sąd zauważa, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący zaskarżył postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie bądź bezczynność organu egzekucyjnego w wydawaniu takiego postanowienia.
Stwierdzić należy zatem, że nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego I instancji w przedmiocie wykonania decyzji, bowiem sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów wyłącznie w przedmiocie wydania postanowień w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.