Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 19 lipca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 114/13

Uzasadnienie

S. K. złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w P. W skardze, powołując się na przepisy różnych aktów prawnych, w szczególności na ustawę z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. nr 80, poz. 903), ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 r. nr 124, poz. 1361 ze zm.), ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. nr 102, poz. 1122), rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454), a także Konstytucję RP i Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, zarzucił ich rażące naruszenie polegające na:

1. - używaniu dokumentacji poświadczającej nieprawdę, zebranej w sposób niepełny, sprzeczny z ustawą o własności lokali;
2. - złożeniu nieprawdziwych zeznań do katastru nieruchomości;
3. - nieprawidłowym zapisie w akcie notarialnym i w księdze wieczystej;
4. - nieprawidłowym prowadzeniu księgi wieczystej;
5. - odmowie usunięcia informacji nieprawdziwych oraz naruszenia prawa, które szczegółowo opisał;
6. - przywłaszczeniu mienia;
7. - naruszeniu życia prywatnego, rodzinnego oraz mieszkania;
8. - odmowie udostępnienia do wglądu dokumentacji dotyczącej kupna mieszkania;
9. - nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie podatkowej w związku z wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 971/11;
10. - naruszeniu dóbr osobistych, nadużyciu władzy.

Skarżący wniósł przy tym o poddanie analizie i weryfikacji wskazanych naruszeń prawa, unieważnienie zapisów w akcie notarialnym Rep. A nr [...] i jednocześnie ich zmianę, unieważnienie księgi wieczystej, zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy w P. do dokonania czynności dotyczącej aktu notarialnego, księgi wieczystej oraz usunięcia naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi natomiast skarżący zawarł stwierdzenia, z których wynika, że powyższe zarzuty zgłasza dlatego, iż nie zgadza się z uregulowaniem sytuacji prawnej zajmowanej przez niego nieruchomości.

Wobec tak sformułowanej treści skargi, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 maja 2013 r., skarżący został wezwany do sprecyzowania jej przedmiotu.

W odpowiedzi skarżący oświadczył, że przedmiotem skargi jest "bezczynność organu administracji publicznej w zw. z art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. oraz z art. 217 i art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 styczeń 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 971/11", a także "niezgodność zapisów w akcie notarialnym Rep. A numer [...], polegająca na nieprawidłowym zapisie, zebranym w sposób sprzeczny z ustawą", "niezgodności zapisów treści ksiąg wieczystych (...)" i "ukrywaniu w tajemnicy zapisów treści ksiąg wieczystych (...)".

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy w P. wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, ze Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest rzeczowo właściwy do orzekania w niniejszej sprawie z uwagi na jej cywilnoprawny charakter.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych.

Katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych określa w szczególności art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.).

Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że kontrolujące działalność administracji publicznej sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania innych spraw niż sprawy sądowoadministracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, które należą do właściwości sądów powszechnych.

Z analizy akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący nie zgadza się z uregulowaniem sytuacji prawnej zajmowanej przez niego nieruchomości oraz nakładanymi w związku z tym na niego powinnościami na rzecz Gminy. Potwierdzenie tego stanowi choćby uzasadnienie skargi, czy załączona do niej korespondencja prowadzona przez skarżącego z Burmistrzem Miasta i Gminy w P. Również w odpowiedzi na skargę organ ten wskazuje, że w istocie dotyczy ona gospodarowania nieruchomościami w zakresie podlegającym wyartykułowaniu w formie powództwa cywilnego do sądu powszechnego.

Warto w tym miejscu podkreślić, że do właściwości sądów powszechnych należą, stosownie do treści art. 1 i art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego sprawy cywilne, o ile przepisy szczególne nie przekazują ich do właściwości sądów szczególnych. Sprawami cywilnymi są sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy (sprawa cywilna w znaczeniu materialnym), jak również sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych i inne sprawy, do których przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne w znaczeniu formalnym).

Uwzględniając powyższe oraz okoliczność, że skarga na bezczynność Burmistrza dotyczy roszczeń cywilnoprawnych związanych z kwestią stanu prawnego zajmowanej przez skarżącego nieruchomości - Sąd uznał, że skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Zasadniczo w niniejszej sprawie, skarżący oczekuje od Burmistrza Miasta i Gminy w P. dokonania określonej czynności zmierzającej do uregulowania sytuacji prawnej zajmowanej przez niego nieruchomości zgodnie z jego żądaniem.

Tymczasem, sprawa ta nie może zostać rozstrzygnięta przez Burmistrza w drodze jednostronnego, indywidualnego aktu administracyjnego bądź czynności, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie ma ona charakteru administracyjnoprawnego. Złożona przez skarżącego skarga niewątpliwie dotyczy roszczeń wynikających z przepisów ustawy Kodeks cywilny, zatem właściwym do rozpoznania sporów wynikłych z jego żądania jest sąd powszechny.

Zaznaczyć nadto należy, że w związku z tak sformułowanym przedmiotem skargi żadnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, nie ma fakt powołania się przez skarżącego na wyrok tutejszego Sądu z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 971/11, gdyż postępowanie w tej sprawie dotyczyło ustalenia podatku od nieruchomości. Tego rodzaju sprawy podlegają zaś kognicji sądu administracyjnego.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.