Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. M. J. wniósł skargę na "bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej". W motywach podał, że zaskarża pismo z dnia [...]r. nr [...] Urzędu Miasta i Gminy Ś. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił notoryczne i rażące łamanie przez Urząd Miasta i Gminy w Ś. ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż udzielona mu informacja publiczna nie satysfakcjonuje wykonującego prawo do informacji publicznej.
Pismem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]r. wezwano M. J. pod rygorem odrzucenia skargi do uzupełnienia braków skargi poprzez sprecyzowanie jej przedmiotu /bezczynność lub odmowa udzielenia informacji/ oraz podanie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpano tryb odwoławczy służący w postępowaniu administracyjnym. Zobowiązano go jednocześnie do wskazania decyzji stanowiących przedmiot skargi.
W odpowiedzi M. J. pismem z dnia [...]r. poinformowała, że: 1) w.w. skarga jest skargą na bezczynność Burmistrza Ś. w zakresie udostępnienia informacji publicznej;
- 2) wyczerpał służący mu tryb odwoławczy, gdyż postanowieniem SKO w L. z dnia [...]r., nr [...] stwierdzono niedopuszczalność odwołania i poinformowano go o prawie złożenia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego;
- 3) złożona skarga jest również skargą na odmowę dostępu do informacji publicznej, gdyż do dziś nie otrzymał informacji zawartej we wniosku z dnia [...]r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z informacji udzielonej przez skarżącego w piśmie z dnia [...]r. wynika, że opisana wyżej skarga dotyczy zarówno bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jak i odmowy dostępu do informacji publicznej. W tak poddanej odpowiedzi zawarta jest wewnętrzna sprzeczność, bowiem "bezczynność" to niepodejmowanie przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności, natomiast "odmowa" dostępu do informacji jest równoznaczna z podjęciem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej odmawiającego zainteresowanemu udostępnienia żądanej informacji. Zatem w pierwszej sytuacji przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność lecz ich brak w sytuacji istnienia obowiązku ich podjęcia, w drugiej - wydany akt zawierający rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot kontroli Sądu.
Zgodnie z art. 21 i 16 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm./ do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro do skarg w zakresie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to znajduje tu także zastosowanie art. 52 tej ustawy stanowiący, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich /§ 1/.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /§ 2/.
W przypadku uznania, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu - warunkiem wniesienia takiej skargi jest wyczerpanie trybu odwoławczego przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. w postaci wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia.
W przypadku uznania, że skarga dotyczy odmowy udostępnienia informacji publicznej - warunkiem wniesienia skargi jest wniesienie odwołania w trybie k.p.a., przy czym podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji /art. 22 ust. 1/.
Sądem właściwym do orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej /art. 22 ust. 3/.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że bez względu na to, czy uzna się, że skarga dotyczy bezczynności, czy odmowy udzielenia informacji, w spawie nie wyczerpano środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Postanowienie SKO w L., na które powołuje się skarżący orzekło o niedopuszczalności odwołania M. J. od pisma Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z [...]r. dotyczącego udzielenia informacji publicznej. Stwierdzono w nim, że pismo takie, udzielające informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną; odwołanie od niego jest niedopuszczalne. Pouczono go jednocześnie, że od postanowienia w kwestii niedopuszczalności odwołania służy skarga do sądu administracyjnego, zaś skarga na bezczynność, jeżeli nie zadowala go informacja uzyskana od organu.
Skarżący jak można sądzić, bezzasadnie uznał, że wydane postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania wyczerpuje tryb zażaleniowy /art. 37 § 1 kpa/ stanowiący warunek wniesienia skargi do sądu na bezczynność organu.
Skarżący, mimo wezwania Sądu nie przedstawił również jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że w sprawie orzeczono o odmowie dostępu do informacji. Dowodu takiego brak także w aktach administracyjnych sprawy, jak i tego, by ewentualna decyzja była przedmiotem postępowania odwoławczego. Oznacza to, że również skargę na odmowę udzielenia informacji należy uznać za niedopuszczalną.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.