Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. Z. R. (skarżący) wniósł
"o stwierdzenie nieważności postępowania administracyjnego i doręczonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (SKO) z dnia [...], nr [...]... orzekających utrzymać w mocy decyzje Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. (MOPS) z dnia [...] i [...] w sprawach na wnioski z dnia 8 lutego i 5 marca 2013 r. odmawiających przyznania zasiłku okresowego i celowego".
Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. skarżący wniósł "wezwanie w trybie art. 37 kpa do usunięcia naruszenia prawa (...) na wniosek z dnia 17 lipca 2013 r. wniesiony do organu przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego".
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] SKO uznało wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione. W motywach tego postanowienia stwierdziło, że w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. skarżący wystąpił, w oparciu o art. 37 § 1 kpa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie "weryfikacji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa" m.in. decyzji SKO z dnia [...] nr [...]. W dalszych rozważaniach stwierdzono, że sprawa o załatwienie której wystąpił skarżący wnioskiem z dnia 17 lipca 2013 r. została załatwiona postanowieniami SKO z dnia [...] i z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] (...).
Postanowienie to otrzymał skarżący w dniu 23 marca 2015 r. jednak już w dniu 3 marca 2015 r. wniósł skargę w tej sprawie.
Kwestionował w niej bezczynność SKO "w przedmiocie weryfikacji na wniosek z dnia 17 lipca 2013 r., w którym domagam się weryfikacji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa postanowienia SKO z dnia [...] nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] pomimo prawidłowego wezwania organu w trybie art. 37 kpa do usunięcia naruszenia prawa na piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r."
Wniósł o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i bezczynności oraz przewlekłości w postępowaniu na wniosek uprawnionego o weryfikację orzeczeń pomimo prawidłowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 kpa; zasądzenia grzywny SKO za rażącą bezczynność w maksymalnie przewidzianej w ustawie kwocie.
Twierdził, że "odmowa weryfikacji postanowień przez SKO podyktowana jest jedynie matactwem procesowym i rozmyciem odpowiedzialności za decyzji, jakie organ do tej pory w sprawie wydał oraz ma na celu dalsze skomplikowanie sprawy w jej wyjaśnieniu i doprowadzenie do przewlekłości w postępowaniu gdyż organ administracyjny tak jak każdy obywatel odpowiada za swe czyny osobiście i nie może tej odpowiedzialności scedować na innego. Jest oczywiście niezgodne z prawem i obowiązującymi przepisami. Jest oczywistym i wynika to z ustawy i art. 56 w związku z art. 124 § 1 pkt 6 ppsa oraz art. 235 kpa, że wniesienie wniosku w jednym z trybów przewidzianych w art. 56 ppsa powoduje zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego i obliguje organ do podjęcia czynności na ten wniosek (...)".
Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżona bowiem bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na wniosek z dnia 17 lipca 2013 r., "w którym skarżący domagał się weryfikacji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 postanowień SKO w L. z dnia [...], nr [...] postanawiających o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr..., pomimo prawidłowego wezwania organu w trybie art. 37 kpa do usunięcia naruszenia prawa na piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r." nie istniała w chwili wniesienia skargi.
Skarga nosi datę: 3 marca 2015 r. i w dniu tym została wniesiona do MOPS we W., a w dniu 14 kwietnia 2015 r. wpłynęła do tutejszego Sądu.
Skarżący wnosił w piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję MOPS we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy udzielenia pomocy w postaci zasiłku celowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., postanowieniem z dnia [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].
Skarżący wniósł od tego postanowienia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. SKO w L., postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymało postanowienie z dnia [...] w mocy.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 138/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego na postanowienie SKO w L. z dnia [...].
Te względy przemawiają więc za tym, że skarga wniesiona w powyższej sprawie nie jest zasadna. Zanim została wniesiona wniosek skarżącego z dnia 17 lipca 2013 r. został załatwiony.
Bezczynność organu administracji publicznej istnieje wówczas gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T.Woś... Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawn. Prawnicze "Lexis-Nexis", W-wa 2005, str. 86). Taki stan nie istnieje w niniejszej sprawie.
W konsekwencji tego Kolegium nie pozostawało w bezczynności w sprawie z opisanego wyżej wniosku.
Z tych powodów, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd skargę oddalił. Wobec treści rozstrzygnięcia Sądu wnioski skargi są oczywiście niezasadne, tym bardziej, że wniosek o zawieszenie postępowania zawarty w uzasadnieniu skargi, obejmującej kilkanaście spraw, nie został w ogóle uzasadniony określonym związkiem tej sprawy z inną wniesioną przez skarżącego.
H.B.2.11.2015 r.