Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. M. J. wniósł skargę na "bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej". W motywach podał, że zaskarża pismo z dnia [...]r. nr [...] Urzędu Miasta i Gminy Ś. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił notoryczne i rażące łamanie przez Urząd Miasta i Gminy w Ś. ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż udzielona mu informacja publiczna nie satysfakcjonuje wykonującego prawo do informacji publicznej.
Pismem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]r. wezwano M. J. pod rygorem odrzucenia skargi do uzupełnienia braków skargi poprzez sprecyzowanie jej przedmiotu /bezczynność lub odmowa udzielenia informacji/ oraz podanie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpano tryb odwoławczy służący w postępowaniu administracyjnym. Zobowiązano go jednocześnie do wskazania decyzji stanowiących przedmiot skargi.
W odpowiedzi M. J. pismem z dnia [...]r. poinformowała, że: 1) w.w. skarga jest skargą na bezczynność Burmistrza Ś. w zakresie udostępnienia informacji publicznej;
- 2) wyczerpał służący mu tryb odwoławczy, gdyż postanowieniem SKO w L. z dnia [...]r., nr [...] stwierdzono niedopuszczalność odwołania i poinformowano go o prawie złożenia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego;
- 3) złożona skarga jest również skargą na odmowę dostępu do informacji publicznej, gdyż do dziś nie otrzymał informacji zawartej we wniosku z dnia [...]r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z informacji udzielonej przez skarżącego w piśmie z dnia [...] r. wynika, że opisana wyżej skarga dotyczy zarówno bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jak i odmowy dostępu do informacji publicznej. W tak poddanej odpowiedzi zawarta jest wewnętrzna sprzeczność, bowiem "bezczynność" to niepodejmowanie przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności, natomiast "odmowa" dostępu do informacji jest równoznaczna z podjęciem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej odmawiającego zainteresowanemu udostępnienia żądanej informacji. Zatem w pierwszej sytuacji przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność lecz ich brak w sytuacji istnienia obowiązku ich podjęcia, w drugiej - wydany akt zawierający rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot kontroli Sądu.
Zgodnie z art. 21 i 16 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm./ do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro do skarg w zakresie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to znajduje tu także zastosowanie art. 52 tej ustawy stanowiący, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich /§ 1/.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /§ 2/.
W przypadku uznania, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu - warunkiem wniesienia takiej skargi jest wyczerpanie trybu odwoławczego przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. w postaci wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia.
W przypadku uznania, że skarga dotyczy odmowy udostępnienia informacji publicznej - warunkiem wniesienia skargi jest wniesienie odwołania w trybie k.p.a., przy czym podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji /art. 22 ust. 1/.
Sądem właściwym do orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej /art. 22 ust. 3/.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że bez względu na to, czy uzna się, że skarga dotyczy bezczynności, czy odmowy udzielenia informacji, w spawie nie wyczerpano środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Postanowienie SKO w L., na które powołuje się skarżący orzekło o niedopuszczalności odwołania M. J. od pisma Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z [...]r. dotyczącego udzielenia informacji publicznej. Stwierdzono w nim, że pismo takie, udzielające informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną; odwołanie od niego jest niedopuszczalne. Pouczono go jednocześnie, że od postanowienia w kwestii niedopuszczalności odwołania służy skarga do sądu administracyjnego, zaś skarga na bezczynność, jeżeli nie zadowala go informacja uzyskana od organu. /W tej sprawie zapadło identyczne postanowienie SKO w L. z dnia [...]r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania/.
Skarżący jak można sądzić, bezzasadnie uznał, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania wyczerpuje tryb zażaleniowy /art. 37 § 1 kpa/ stanowiący warunek wniesienia skargi do sądu na bezczynność organu.
Skarżący, mimo wezwania Sądu nie przedstawił również jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że w sprawie orzeczono o odmowie dostępu do informacji. Dowodu takiego brak także w aktach administracyjnych sprawy, jak i tego, by ewentualna decyzja była przedmiotem postępowania odwoławczego. Oznacza to, że również skargę na odmowę udzielenia informacji należy uznać za niedopuszczalną.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.