Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 listopada 2007 r. A.Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. przedmiocie niewydania decyzji o przeniesieniu do rezerwy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 2 czerwca 2008 r. wezwano A. Ś. do nadesłania informacji czy w związku z wniesieniem skargi na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. w przedmiocie niewydania decyzji o przeniesieniu do rezerwy wyczerpał tryb administracyjny, tzn. czy złożył zażalenie do organu wyższego stopnia oraz do nadesłania kopii tego zażalenia wraz z dowodem jego nadania - w terminie siedmiu dni od daty jego otrzymania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na to zarządzenie pomimo, że w dniu 9 czerwca 2008 r. zostało ono doręczone jego ojcu P. Ś.. Zatem siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu 16 czerwca 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5.
Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a).
Stosownie bowiem do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków w zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 tego przepisu).
Natomiast z treści art. 37 § 1 kpa wynika, iż na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Powyższe oznacza, iż warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia.
Skarżący zaś nie udzielił odpowiedzi na powyższe zarządzenie Przewodniczącego Wydziału czy wniósł zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia.
Przyjąć zatem należy, iż skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi wyczerpał, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
W tej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną i tym samym podlegającą odrzuceniu.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.