Uzasadnienie
Skarżący R. L. wniósł do tutejszego Sądu w dniu 27 maja 2014 r. pismo zawierające między innymi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2013 r. "o wydanie zaświadczenia instytucji emerytury, renty policyjnej, elementów podstawy wymiaru zgodnie z przepisami obowiązującymi".
Podał, że powyższy wniosek złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.. Następnie wystąpił do Komendanta Głównego Policji z zażaleniem w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Pisma w tym trybie składał 14 października 2013 r., 4 listopada 2013 r. 19 listopada 2013 r. i 17 kwietnia 2013 r. Skarżący przedstawił również szereg przepisów, które w jego ocenie uzasadniły merytoryczne rozpoznanie jego wniosków.
Dołączył również do skargi między innymi opisane w niej wnioski a także wezwania kierowane w trybie art. 35 i 37 kodeksu postępowania administracyjnego, do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że w uzasadnieniu skargi w jego fragmencie odnoszącym się do tego wniosku (str. 5 pkt 2) skarżący twierdzi, że Komendant Wojewódzki Policji we W. jest właściwym organem emerytalnym. Skarżący jest w błędzie, co do tej okoliczności gdyż od 1994 r. właściwym organem emerytalnym jest zakład Emerytalno-Rentowy MSW – zgodnie z ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin. Stwierdził jednocześnie, że ustalenie skarżącemu prawa do renty inwalidzkiej nastąpiło decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji, w L. w roku 1990.
Odnośnie zaś złożonego wniosku z dnia 23 września 2013 r. wyjaśnił, że został on załatwiony pismem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 października 2013 r. i został skarżącemu doręczony w dniu 22 października 2013 r. Jako dowód na swoje twierdzenia wskazał pismo z dnia 15 października 2013 r. [...] wraz z dowodem jego doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Podstawę materialnoprawną złożonego wniosku stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a.
Pierwszy z powołanych przepisów daje sądowi administracyjnemu legitymację do rozpoznania skargi na bezczynność organów w załatwieniu spraw określonych w pkt 1-4, drugi, uprawnienia w przypadku stwierdzeniu bezczynności.
Istotą zatem sprawy jest, czy organ pozostaje w bezczynności, czy bezczynność taka miała miejsce w dacie zgłoszenia wniosku. Celem bowiem postępowania sądowoadministracyjnego opartego na art. 149 p.p.s.a. jest zmuszenie organu do podjęcia nakazanych prawem działań.
Analiza akt pod wskazanym wyżej kontem daje podstawę do uznania, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ był bezczynny w dacie złożenia skargi to jest 27 maja 2014 r. Bezczynność ma miejsce w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a takich działań nie podjął (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r. SA/Wr 6/83 z dnia 20 lipca 1999 r.; I SAB/60/99/OSP 2000, Nr 6, poz. 87).
Termin do podjęcia określonej czynności określa art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. "W myśl art. 35 k.p.a. organy są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1 i § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest zobowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy" (art. 36 § 1 k.p.a.).
Skarżący zarzucił bezczynność w sprawie rozpoznania wniosków dotyczących wydania zaświadczeń. Ustawodawca w tym zakresie przewidział krótsze terminy do załatwienia takiego żądania. Art. 217 § 3 k.p.a. stanowi bowiem, że zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.
Na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w powołanych przepisach stronie służy zażalenie do organu wyższej instancji – art. 37 k.p.a.
Wnoszenie zażalenia jest warunkiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność. Badając zasadność skargi i spełnienie przesłanek wynikających z powołanych przepisów należy przede wszystkim stwierdzić, że skarżący złożył opisany wniosek, a także złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenia określone w art. 37 k.p.a. Zatem spełnił warunek formalny do złożenia skargi.
Natomiast badając merytoryczną zasadność wniosku należy uznać, że nie może być on uwzględniony albowiem w sprawie w dniu wnoszenia skargi nie występowania bezczynność. Powyższe Sąd stwierdza w oparciu o treść złożonego wniosku i podjęte w tej sprawie czynności przez organ.
Mianowicie we wniosku z dnia 23 kwietnia 2013 r. kierowanym do Komendanta Wojewódzkiego we W. skarżący wystąpił "o wydanie zaświadczenia instytucji emerytury, renty policyjnej, elementów podstawy wymiaru zgodnie z przepisami obowiązującymi" bez wskazania jakiej daty ma dotyczyć zaświadczenie.
Na powyższe pismo skarżący otrzymał informację, pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 października 2013 r. Zawiadamiało ono, że wniosek z dnia 23 września 2013 r. został przekazany właściwemu organowi do rozpoznania a jednocześnie, że wydano szereg postanowień dotyczących podstawy wymiaru uposażenia według stanu na dni wskazane w tym piśmie.
Z powyższego wynika, że skarżący otrzymał odpowiedź w tym przedmiocie jak również wprost informację na wniosek z dnia 23 września 2013 r.
W niniejszym postępowaniu Sąd nie ma uprawnień do badania, ustalania, czy przekazanie wniosku do innego organu było właściwe, ustala jedynie, czy podjęto czynności związane z danym wnioskiem.
Na marginesie należy zauważyć, że Sąd w całości podziela stanowisko organu, który wskazuje, że w myśl ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. (Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.) sprawy związane z zaopatrzeniem emerytalnym i rentowym funkcjonariuszy Policji należą do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA.
W okolicznościach wskazanych wyżej skargę należało uznać za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec jak wyżej.
H.B. 1.12.2014 r.